Chat with us, powered by LiveChat

woensdag, 06 juli 2011

GEWELD Vier medeverdachten nog spoorloos

ROERMOND – De rechtbank in Roermond heeft een van de vijf mannen die in november 2009 een gewapende overval hebben gepleegd op een echtpaar in Roermond, veroordeeld tot vier jaar celstraf. De 25-jarige Zachana O. uit Roermond is de enige verdachte die de politie heeft kunnen opsporen van deze brute beroving in een woning aan de Heinsbergerweg in Roermond.

Hij ontkent bij de overval, waarbij de daders pistolen en een mes gebruikten, betrokken te zijn geweest. Zijn advocaat Serge Weening heeft hoger beroep aangetekend tegen het vonnis. Het Openbaar Ministerie had vijf jaar celstraf tegen O. geëist. De daders drongen op woensdag 18 november 2009 ‘s morgens rond zeven uur het huis aan de Heinsbergerweg binnen. Ze hadden zich vooraf in struiken verscholen. De mannen overmeesterden op de oprit met veel geweld en grove dreigementen de destijds 54-jarige bewoner, die naar zijn werk wilde gaan.

Binnen werden de man en zijn vrouw geslagen en kregen ze een mes op de keel en pistolen tegen hun hoofd gezet. De overvallers riepen daarbij tegen elkaar „steek haar dood” en „schiet hem kapot”. Nadat de daders hun slachtoffers hadden geboeid en hun mond hadden afgetaped verdwenen ze met 950 euro, twaalf horloges, twee armbanden, een mobiele telefoon, een pinpas, een paspoort en de sleutels van een personenauto. Op 23 februari 2010 besteedde het televisieprogramma Opsporing Verzocht aandacht aan de geruchtmakende overval in Roermond. Tijdens en na die uitzending heeft Zachana O. vanuit de wijk De Donderberg telefoongesprekken gevoerd over het programma. De politie luisterde die gesprekken af.

Nadat Zachana O. was aangehouden bleken bovendien sporen op handschoenen die na de overval waren achtergebleven overeen te komen met vingerafdrukken van O. De raadsman en zijn cliënt beweren dat de echte daders de handschoenen daar bewust hebben achtergelaten om O. erbij te lappen.

door Menno van Dongen

Ze gingen zo van het Roemeense platteland de prostitutie in. Volgens de mensenhandelaren was Amsterdam het paradijs. Maar de meisjes werden er met vijf of zes tegelijk gedumpt op een woning, waarna ze tot op het bot werden uitgebuit. Dat blijkt uit een onderzoek van de Nationale Recherche naar de escortbranche.

Klanten die een prostituee bezoeken, moeten voortaan zelf uitzoeken of zij geregistreerd is en dus ouder dan 21 jaar. Dat wordt geregeld in de nieuwe prostitutiewet waar de Tweede Kamer 22 maart over stemt. Er komt waarschijnlijk een telefonisch informatiepunt waar hoerenlopers gegevens kunnen controleren. Wie dat niet doet, riskeert een boete van 7.600 euro als de vrouw minderjarig is, wordt gedwongen of slachtoffer is van uitbuiting. Critici vrezen dat prostituees onderduiken in de Veel vrouwen willen niet dat allerlei instanties kunnen achterhalen dat ze ‘in het vak’ zitten. Nu is dát hoofdzakelijk bekend bij de fiscus. Alle seksbedrijven moeten in de toekomst een vergunning hebben. Nu is in veel gemeenten niets geregeld voor escortbedrijven waardoor er weinig zicht (en grip) is op misstanden.

‘Heeft ze een grote koplampen?’ Is er veel planmuur nodig?’ Deze codevragen werden standaard gesteld aan Roemeense mensenhandelaars die prostituees aanboden voor de Nederlandse markt. Ze verkochten vrouwen alsof het auto’s waren. Als er een `aanhanger’ bij hoorde, een kind, leverde de prostituee minder op dan de gebruikelijke tweeduizend euro. Het zijn pijnlijke, tot dusver onbekende details uit een groot politieonderzoek naar mensenhandel in de escortbranche. Kenners waarschuwen al jaren voor misstanden. Die blijken moeilijk aan te tonen in deze mobiele, ongrijpbare sector. Maar nu is dat toch gelukt.

De mensenhandelaars ronselden jonge vrouwen op het Roemeense platteland, in de streek Botosani. `Die meisjes verdienen daar 200 euro per maand. Dat krijg je in Nederland voor één avond werk, zo werd hen verteld’, zegt Pel Timmer, teamchef bij de Nationale Recherche. Hij leidt het onderzoek naar de bende, dat in januari resulteerde in het uit de lucht halen van de site van het Amsterdamse Pleasure-escort.

Al snel ontdekten de vrouwen dat hun droom een nachtmerrie was, vertelt rechercheur Caroline, die liever niet met haar achternaam in de krant wil. `De meisjes moesten zes, zeven dagen per week werken voor escortbedrijven, ongeacht of ze ongesteld waren of een geslachtsziekte hadden. Als ze midden in de nacht thuiskwamen en er belde een klant, dan moesten ze weer op pad.’ De leiders van de Nederlandse tak van de organisatie waren de Roemenen C.A. en Gheorge 0. Ze klusten bij in de autohandel, een handige dekmantel tijdens gesprekken met hun leveranciers. A. en 0. brachten de vrouwen onder in een huis in Amsterdam, met vijf of zes tegelijk. Een meer ervaren prostituee regelde werk bij escortbedrijven.

Het was een hel. Vaak was er een soort bewaker bij, een prostituee die zorgde dat iedereen haar werktelefoon opnam’, zegt Caroline. de telefoon te lang liet overgaan, kreeg een boete van de pooiers. Die kreeg ook voor praten met meisjes van andere escortbedrijven, stiekem persoonlijke gesprekken voeren op je telefoon, je verblijfplaats prijsgeven en een relatie aangaan met een rI12 noem maar op. Een overtreding kost te je duizend tot drieduizend etu

Iedereen in huis kon je verraden.’ Een klant betaalde weliswaar 150 euro voor een uur, maar de prositituee moest 100 euro afstaan aan, het escortbedrijf en de chauffeur. Daarna eisten de pooiers 25 euro c Per klant bleef slechts 25 euro ov Dat bedrag verdween verplicht in`gezamenlijke pot’ van het huis, c de pooiers gebruikten om de htu eten, drinken en condooms van betalen. Soms hielden vrouwen weinig over om hun ‘boetes’ te doen.

De hoop veel te verdienen ble ijdel, aldus officier van justitie ner ten Kate van het landelijk park
‘Er is uitgerekend wat een meisje p jaar verdiende:m duizend euro.

‘Cindy’, vrouw uit het leven
De kick, het geld en de vrijheid

Ze denkt iedere dag aan stoppen. Het werkt als escort is zwaar en soms gevaarlijk. Maar Cindy is verslaafd aan de spanning Van de ene `blind date’ na de andere. Belangrijker nog: alleen op deze manier kan ze een ‘flink boven modaal inkomen’ verdienen. Cindy (`Dat is mijn werknaam’) reageert sceptisch op de nieuwe prostitutie wet, die misstanden moet voorkomen. `Klanten krijgen de plicht te controleren of prostituees een vergunning hebben. Nou, reken maar dat geen enkele klant me zou wegsturen als ik die niet had. Hij kijkt alleen of ik mooie tieten heb.’ Het is lastig om een interview te regelen mèt slachtoffers van mensenhandel in de escortbranche. Ze zijn te bang om te praten met journalisten, of ze hebben geen belang bij media aandacht. Dat kost tijd en schrikt klanten af. Voor Cindy ligt dat anders. Ze is geen slachtoffer, maar wil graag vertellen over de manier waarop de overheid met de branche omgaat en haar eigen, heftige ervaringen.

‘Ik ben zelfstandig escortondernemer, want ik wil kiezen wanneer ik klanten bezoek. Ik heb geen zin de helft van mijn inkomen af te staan. Wel laat ik me altijd vervoeren door een chauffeur, die buiten wacht en kan helpen als dat nodig is. We hebben een vaste afspraak: als ik bij een klant naar binnen ga, belt hij na vijf minuten en vraagt of alles goed is. Soms is dat niet zo, want ik heb geregeld klanten die kicken op geweld. Dan kan ik met een soort code laten weten dat hij alert moet zijn, of naar binnen moet stormen. Met een druk op mijn telefoon kan ik hem laten meeluisteren.’ ‘Er is veel mis in deze branche. Er zijn foute ondernemers actief. Maar die kun je niet afschrikken met regeltjes die niet te handhaven zijn, zoals een verplichte escort vergunning.

`Dit werk is heel lucratief, kwalificaties zijn nauwelijks nodig. Een telefoonnummer en een advertentie, dat is alles. Op internet komen mensen bijna overal mee weg.’ Ze heeft zelf wel een escortvergunning. ‘Ik heb een eigen site, de politie kan me veel makkelijker vinden. Toen ze dreigden met een boete, ben ik overstag gegaan. Ik moest 40 pagina’s formulieren invullen en 1.700 euro betalen, voor drie jaar. Dat doen ze zogenaamd om misstanden te bestrijden, maar toen ik aanbood kennis te komen maken, wilde de gemeente dat niet. Het is pure geldklopperij. Gelukkig kan ik het missen: voor een uur escortwerk krijg ik 150 euro, soms meer. `Geld was de reden om prostituee te worden. Ik was altijd gek op seks. Inmiddels ben ik verslaafd aan de spanning. Je moet een kronkel in je hoefd hebben, maar dit werk geeft me het gevoel dat ik leef. `Met een kantoorbaan weet je altijd van tevoren dat je zal thuiskomen. Als ik naar een klant ga, weet ik dat nooit. Ik ben continu aan het overleven.’ Veel mannen hebben twee gezichten. ‘Eerst zijn ze vriendelijk of beleefd, maar tijdens de seks neemt hun testosteron de overhand, dan gedragen ze zich lomp. lk roep soms: ‘hallo, ik ben er ook nog.’ Ze behandelen me als sekspop, dat is slecht voor mijn gevoel van eigenwaarde. ‘Ik heb al vier keer geprobeerd te stoppen. Maar dit is de enige manier om goed te verdienen. Toch is het een aflopende zaak, want ik ben al een paar jaar ouder dan 34. `Gelukkig heb ik veel klanten die mij kiezen omdat ik éen gesprek op niveau kan voeren. Zij boeken me voor een dinner date, 350 euro. Dan is seks vaak van ondergeschikt belang.’

De rechtbank in Rotterdam heeft een 26-jarige man uit Sierra Leone veroordeeld tot zes jaar cel voor een overval met dodelijke afloop in Rotterdam-Delfshaven. Een medeverdachte werd
vrijgesproken.

De overval vond eind vorig jaar plaats in een woning aan de Catharina Beermansstraat. De
overvaller had het gemunt op een buitenlandse man met veel geld. Bij de beroving is veel geweld gebruikt. Het slachtoffer, een 46-jarige man uit Zuid-Amerika, werd pas dagen later gevonden.

Uit onderzoek is gebleken dat de man om het leven is gekomen door een combinatie van een zwak hart, verdovende middelen en stress. Volgens de rechters is de stress veroorzaakt door de overval.

ROTTERDAM – De rechtbank in Rotterdam heeft Thugie A. veroordeeld voor een fatale roofoverval eind december vorig jaar in de havenstad. De rechters spraken medeverdachte Charissa A. vrij van de overval.

De overval vond plaats in een woning aan de Catharina Beersmansstraat. A. had het gemunt op een buitenlandse man met veel geld. Hij beroofde de man met veel geweld. Het slachtoffer werd pas dagen later gevonden. Het Openbaar Ministerie (OM) had twee weken geleden acht jaar celstraf tegen A. geëist. R. had als het aan justitie had gelegen 2,5 jaar de cel in gegaan. Uit onderzoek is gebleken dat de man om het leven kwam door een combinatie van een zwak hart, het gebruik van verdovende middelen en stress. Volgens de rechters is de stress veroorzaakt door de overval. De rechtbank zei dat A. niet van plan was zijn slachtoffer van het leven te beroven, maar de stress en dus diens dood was wel het gevolg van de overval.

A. vertelde de rechtbank dat juist hij werd aangevallen. Maar hij had voor de rechtbank geen goede verklaring hoe hij aan de koffer van zijn slachtoffer kwam. Daarin zaten contant geld,en mobiele telefoons en waardevolle sieraden.

De rechters meenden dat R. niet medeplichtig was aan de roofoverval. Ze was weliswaar in de woning, maar vertrok toen het uit de hand liep. Van een plan waarbij zij betrokken zou zijn geweest, was geen sprake, zo oordeelde de rechtbank.

Beschikking

RECHTBANK MAASTRICHT

Sector Strafrecht

Parketnummer: 03/550823-09
Rekestnummer: 10/468

Beschikking van de rechtbank te Maastricht, enkelvoudige kamer in strafzaken, op het bezwaarschrift ex artikel 7 Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden van:

(Verdachte), geboren te (geboorteplaats) op (geboortedatum) 1995

(Verdachte) heeft in deze zaak woonplaats gekozen te Maastricht, ten kantore van haar raadsman mr. S. Weening.

1. Het verloop van de procedure

Het bezwaarschrift is op 21 juli 2010 ter griffle van de rechtbank ingekomen. (Verdachte) is opgeroepen om ter zitting van 5 november 2010 te verschijnen. Op deze datum heeft de rechtbank (verdachte), de raadsman van (verdachte) mr. Weening, en de officier van justitie in raadkamer gehoord. De uitspraak is bepaald op heden.

2. De feiten

Bij vonnis van 11 maart 2010 is (verdachte) door de kinderrechter te Maastricht veroordeeld tot, kort gezegd, een werkstraf voor de duur van 40 uren, subsidiair 20 dagen hechtenis voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren wegens openlijk in vereniging gepleegd geweld tegen personen.
Op bevel van de officier van justitie te Maastricht is op 7 juli 2010 van (verdachte) celmateriaal afgenomen ten behoeve van het bepalen en verwerken van haar DNA profiel in de landelijke DNA-bank.

3. De inhoud van het bezwaarschrift

Het bezwaarschrift richt zich tegen het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van (verdachte) in de landelijke DNA-bank.

4. De beoordeling

4.1. De rechtbank is bevoegd van het onderhavige verzoekschrift, dat tijdig is ingediend, kennis te nemen, nu de veroordeling van (verdachte) die tot de afname van celmateriaal heeft geleid, in eerste instantie door deze rechtbank is geschied.

4.2. De raadsman doet een beroep op de uitzonderingsbepaling van artikel 2, lid 1 b, van de
wet DNA-onderzoek bij veroordeelden, hierna te noemen: de Wet, en stelt dat het bepalen en
verwerken van het DNA-profiel, gelet op de bijzondere omstandigheden waaronder het delict
is gepleegd, de geringe straf die door de kinderrechter is opgelegd en er geen sprake is van
recidivegevaar, niet in overeenstemming is met de zin en strekking van de Wet.
Op grond hiervan meent (verdachte) dat haar bezwaar gegrond verklaard dient te worden en dat de rechtbank dient te bevelen dat haar celmateriaal, dat op 7 juli 2010 is afgenomen, zal worden
vernietigd.

4.3. De officier van justitie heeft zijn standpunt inzake het onderhavige bezwaarschrift op
schrift gesteld, welke schriftuur aan deze beslissing is gehecht en waarvan de inhoud als hier
ingelast dient te worden beschouwd.

4.4.1. Op grond van artikel 2 van de Wet wordt op last van de officier van justitie bij de rechtbank die in eerste aanleg vonnis heeft gewezen, celmateriaal van een veroordeelde afgenomen en het DNA-profiel van hem/haar bepaald. Blijkens dit artikel is vereist dat het een veroordeling betreft wegens een misdrijf als omschreven in artikel 67, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering. Nu (verdachte) wegens overtreding van artikel 141 van het Wetboek van Strafrecht is veroordeeld en dit wetsartikel onder artikel 67, eerste lid, onder a van het Wetboek van Strafvordering valt, kan (verdachte) worden begrepen onder de reikwijdte van artikel 2 van de Wet.

4.4.2. Aan de orde is de vraag of (verdachte) zich met vrucht op de uitzonderingsbepaling van
artikel 2 van de Wet kan beroepen, te weten of redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen
en verwerken van het DNA-profiel, gelet op de aard van het misdrijf of de bijzondere
omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd, niet van betekenis zal kunnen zijn voor
de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de
veroordeelde.

Blijkens de wetsgeschiedenis ziet de maatstaf “aard van het misdrijf’ op misdrijven waarbij DNA-onderzoek geen bijdrage kan leveren aan de opsporing. Daarvan is in dit geval geen sprake. De maatstaf “bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd” hangt samen met de persoon van de veroordeelde. Nu (verdachte) niet eerder met politie en/of justitie in aanraking is gekomen, nadere bemoeienis van de Raad voor de Kinderbescherming blijkens het raadsrapport van 14 januari 2010 niet geïndiceerd is en (verdachte) na het bewezenverklaarde feit niet meer met politie en/of justitie in aanraking is gekomen waarbij de rechtbank mede in aanmerking heeft genomen dat (verdachte) ter zitting heeft verklaard dat er thans ook geen problemen meer zijn op school, hetgeen steun vindt in de raadsrapportage, die überhaupt het eenmalige karakter van de ontsporing van (verdachte) onderstreept, is de rechtbank van oordeel dat er in dit geval sprake is van bijzondere omstandigheden die een beroep op de uitzonderingsbepaling rechtvaardigen.

4.4.3. Het bezwaarschrift gegrond moet worden verklaard en de rechtbank zal de officier van
justitie bevelen ervoor zorg te dragen dat het celmateriaal van (verdachte) terstond wordt vernietigd.

5. Beslissing

Verklaart het bezwaarschrift gegrond en beveelt de officier van justitie ervoor zorg te dragen dat het celmateriaal van (verdachte) terstond wordt vernietigd.

Deze beslissing is gegeven door mr. R.P.J. Quaedackers, rechter, in tegenwoordigheid van mr. L. Berkers, griffier, en uitgesproken in openbare raadkamer op 19 november 2010.

ROTTERDAM – Het Openbaar Ministerie (OM) heeft woensdag voor de rechtbank in Rotterdam acht jaar celstraf geëist tegen Thugie A. Justitie houdt hem verantwoordelijk voor een beroving eind december vorig jaar, waarna het slachtoffer overleed. Tegen medeverdachte Charissa R. eiste het OM 2,5 jaar waarvan een half jaar voorwaardelijk.

Volgens de officier van justitie is A. een persoon die van anderen leeft, voornamelijk door te stelen en desnoods met geweld. A. heeft het tijdens de fatale overval in de Catharina Beersmansstraat in de havenstad gemunt op een buitenlandse man met veel geld, aldus justitie. Hij berooft hem met veel geweld. Het slachtoffer overlijdt en wordt pas enkele dagen later gevonden. Uit onderzoek is gebleken dat de man om het leven is gekomen door een combinatie van een zwak hart, het gebruik van verdovende middelen en stress. En omdat die stress is veroorzaakt door de overval., vervolgt de aanklager A. ook voor de dood van de man. R. zou door A. zijn gebruikt, onder meer omdat zij een auto had.

A. zegt juist dat hij werd aangevallen. Maar hij had voor de rechtbank geen goede verklaring hoe hij aan de koffer van zijn slachtoffer kwam, waarin naast contant geld en mobiele telefoons, ook waardevolle sieraden zaten.

door Rob Zijlstra

Justitie: Verdachte zocht de confrontatie – Verdachte: De slachtoffers liegen

GRONINGEN – De gebeurtenissen voorafgaand aan de dodelijke schietpartij in Hoogezand, waarbij de 26-jarige Amsterdamse Farrel Provence (alias Rapper Rel) om het leven kwam, blijven raadselachtig. Ook voor de officier van justitie. Des ondanks eiste zij gisteren tegen de 27-jarige schutter Jason B. een gevangenisstraf van achttien jaar wegens moord, drie pogingen tot moord en diefstal met geweld. De officier van justitie gaat ervan uit dat Jason B. twee dagen voor de schietpartij een van de latere slachtoffers heeft beroofd in Foxhol. Daarbij wordt ook geschoten. Op 9 november kwam het slachtoffer van die beroving met vier vrienden, onder wie Farrel Provence, bij B. thuis om verhaal te halen. In de kleine hal van de flatwoning liep dit uit de handen loste B. vijf schoten: vier personen worden geraakt. Provence overlijdt als gevolg van bloedverlies later die nacht in een ziekenhuis in Amsterdam. Vastgesteld wordt dat de kogels zijn afgevuurd met hetzelfde wapen als waarmee twee dagen eerder ook in Fox hol is geschoten. Jason B. wist ook van de komst van de mannen naar zijn woning: een half uur daarvoor was hij door een van hen gebeld. Uit het feit dat hij toch de deur opendeed, trekt justitie de conclusie dat B.,op dat moment gewapend, zelfde confrontatie zocht. Hij had de woning ook kunnen verlaten, aldus justitie.

Jason B. heeft een heel ander verhaal. Hij zegt niets te maken hebben met die beroving in Foxhol en stelt dat hij die nacht in zijn woning door de vier mannen met bedekte gezichten werd belaagd. Ze stormden naar binnen en begonnen direct te slaan en te schoppen. Daarbij viel een wapen van een van de indringers op de grond. B. wist het vuurwapen te pakken en schoot. Hij zegt: “Ik was in paniek. Het was zelfverdediging, ik had geen andere keus.”

Na de schietpartij, die al met al tien seconden duurt, rende hij in zijn onderbroek naar een kennis, twee straten verderop. Daar belde hij 112. Hij vermoedt dat de mannen hem wilden ontvoeren dan wel de diefstal van drugs in de schoenen wilden schuiven. Zij zouden elk 5.000 euro als beloning hebben gekregen.Dat de belagers anders verklaren, is volgens B. logisch: met het vertellen van de waarheid zouden ze zichzelf belasten. De rechtbank doet op 9 september uitspraak.

door Rob Zijlstra

Rechter laat criminele informant horen – Kan nieuw licht werpen op moord in Hoogezand

GRONINGEN – Een criminele informant van de politie moet op last van de rechtbank Groningen worden gehoord over de gebeurtenissen rond de moord op de Amsterdamse rapper Rel. De man, Farrel Provence, werd vorig jaar november in een woning in Hoogezand neergeschoten en overleed enkele uren later. De informant zou een nieuw licht op de gebeurtenissen kunnen werpen die in het voordeel zijn van de 27-jarige verdachte Jason B.

Het besluit van de rechtbank de informant te horen, is uitzonderlijk. De anonimiteit van criminele informanten is gegarandeerd. Het openbaar ministerie verzette zich dan ook krachtig tegen het verzoek van de advocaat om de informant te mogen ondervragen. De rechtbank liet uiteindelijk de belangen van de verdediging zwaarder wegen. Justitie moet nu maatregelen treffen waardoor de identiteit van de informant niet openbaar wordt.

Farrel Provence werd in de woning van verdachte Jason B. neergeschoten. Dat gebeurde nadat het slachtoffer met vier anderen de woning ’s nachts met geweld binnendrong. Aanleiding zou een overval dan wel een beroving zijn waarvoor ze B. verantwoordelijk hielden. Onduidelijk is, mede door verklaringen van de criminele informant, of er wel sprake is geweest van een
overval of dat die is verzonnen.Een grote partij drugs speelt een rol. Behalve Farrel Provence raakten nog drie mannen gewond.B.wordt moord ten laste gelegd en vier pogingen tot moord dan wel doodslag. Volgens zijn advocaat is er sprake van noodweer(zelfverdediging) en moet B. vrijuit gaan. Het wapen waarmee hij schoot was van een van zijn belagers.

RECHTZAAK Drie ex-medewerksters

BORN/MAASTRICHT – Het openbaar ministerie (OM) heeft gisteren voor de rechtbank in Maastricht één jaar cel, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, geëist tegen kastelein Hub D. uit Guttecoven. De 61-jarige man wordt verdacht van het veelvuldig aanranden van drie minderjarige (oud-)medewerksters in zijn café In de Limburgse Potin Born.

De drie vrouwen hebben tegenover de politie verklaard meerdere malen in verschillende periodes onzedelijk te zijn betast door D. De aanrandingen zouden hebben plaatsgevonden in de kelder en keuken van de Bornse kroeg en tijdens verschillende autoritten. Hub D. zou daarbij aan de borsten en benen van de medewerksters hebben gezeten en wilde met hen tongzoenen. D. zou de bedieningsmedewerksters onder dreiging van geweld hebben gedwongen de ontuchtige handelingen te ondergaan. Verdachte Hub D., die zich gisteren herhaaldelijk op zijn zwijgrecht beriep, legde bij de politie wel een verklaring af. ,,Ik stak de medewerksters een hart onder de riem, duwde ze tegen me aan. Mijn vrouw schold op hen en ik knuffelde ze dan, probeerde ze in de kelder op te beuren.”

Officier van justitie Anneke Rogier achtte de drie aanrandingen ‘wettig en overtuigend bewezen’. ,,Verdachte had als werkgever een overwicht over de medewerksters en er was sprake van een behoorlijk leeftijdsverschil. Hij heeft vaak een dreigende situatie gecreëerd, want de slachtoffers konden niet wegkomen uit de kelder. Ze werden door meneer D. gedwongen om dingen te doen”, zei Rogier, die zich gestoord had aan de zwijgende houding van de kroegbaas tijdens de zitting. Erik Maessen, advocaat van D., vroeg de rechtbank om zijn cliënt in zijn geheel vrij te spreken. Uitspraak over twee weken.

ROTTERDAM – De Zeeuwse politie heeft gisteren in samenwerking met de collega’s van het korps Rotterdam-Rijnmond een Vlissingse vrouw opgepakt in verband met een moordzaak in Rotterdam.

Op zondagmiddag 3 januari ging de politie naar een woning aan de Catharina Beersmansstraat in die stad. Dit naar aanleiding van een melding van vrienden van het slachtoffer die hem al enige tijd niet meer gezien hadden. In de woning troffen politiemensen een overleden man aan.

Het bleek te gaan om een 46-jarige man uit Zuid-Amerika. Direct werd een grootschalig onderzoek (TGO) ingesteld.

Agenten ontdekten dat de 46-jarige Zuid-Amerikaan op of omstreeks 12 december 2009 voor vakantie naar Nederland was gekomen. Door aanvullend onderzoek kregen de rechercheurs zicht op een verdachte en werd een 26-jarige man uit Sierra Leone internationaal gesignaleerd.

Op zaterdagochtend 16 januari kwam de gesignaleerde verdachte op vliegveld Zaventem in België om het vliegtuig naar Conakry in Afrika te nemen. Hij werd daar onmiddellijk aangehouden en vastgezet. Inmiddels is om zijn uitlevering gevraagd.

Het onderzoek heeft zich voortgezet en naar aanleiding daarvan werden gisteren nog twee verdachten opgepakt: een 23-jarige vrouw uit Capelle aan den Ijssel en een 42-jarige vrouw uit Vlissingen. Agenten forceerden bij haar een deur en hielden haar vervolgens aan.

De vrouw is aangehouden voor doodslag, diefstal met geweld en heling. In twee panden in Capelle aan den IJssel en Vlissingen hebben doorzoekingen plaatsgevonden door agenten. De politie zet het onderzoek voort.

DRUGSHANDEL Leers: klap voor ‘grote jongens’

MAASTRICHT – Met het oprollen van een criminele bende met gewelddadige drugsrunners is de drugshandel in en rond Maastricht een slag toegebracht. Volgens burgemeester Gerd Leers is het bijzondere dat de organisatie totin de haarvaten is aangepakt.

De nationale recherche en de regiopolitie Limburg-Zuid hielden woensdag acht mannen en twee vrouwen aan die vermoedelijk een gewelddadige drugsbende vormen. Dat werd gisteren naar buiten gebracht. Burgemeester Leers zegt blij te zijn dat nu de mensen achter de drugsrunners zijn aangehouden. „Drugsrunners staan per dozijn klaar. Maar nu is de politie tot in de haarvaten van de organisatie doorgedrongen. Dat is een ernstige slag voor de grote jongens.” De verdachten zijn vermoedelijk al maandenlang actief in Zuid-Limburg met de verkoop van heroïne en cocaïne aan Franse drugstoeristen. Wanneer deze klanten zich niet vrijwillig aandienen, worden mensen agressief benaderd door de drugsrunners. Dat zorgt voor gevaarlijke situaties op vooral de A2. Drugsrunners wachten hun klanten op parkeerplaatsen op met gedoofde lichten en ze doen aan bumperkleven. Drugsrunners hangen uit auto’s en tikken zo tegen zijruiten. In juli werden Franse toeristen met geweld beroofd.

De beide politiekorpsen ontdekten dat drugsleveringen afkomstig waren uit Rotterdam. De drugs werden veelal per openbaar vervoer naar Zuid-Limburg gebracht en op adressen in Maastricht en Meerssen opgeslagen. De kern van de aangehoudenen bestaat uit drie broers van Marokkaanse afkomst. De oudste, een 27-jarige Rotterdammer, wordt als hoofdverdachte gezien. De andere verdachten komen uit Rotterdam, Dordrecht, Maastricht en Meerssen.

Leers vertelt dat de harde aanpak in Maastricht begint te leiden tot toenemende overlast in plaatsen als Sittard-Geleen en Heerlen. „Daar beginnen ze te piepen. Ik heb gezegd dat we nu als regio moeten doorzetten, anders blijf je de overlast verplaatsen binnen de regio.”

HOOGEZAND – Bij de schietpartij in Hoogezand afgelopen maandag, waarbij een 26-jarige Amsterdamse rapper is doodgeschoten, is een zesde persoon betrokken. Hij is een van de mannen die de 26-jarige bewoner van het appartement aan het Annie M.G. Schmidthof bezocht. Deze betrokkene moet nog opgepakt worden. Dat meldt een bron van deze krant en is bevestigd door de advocaat van de bewoner. De politie wil niets zeggen over de zesde man. “We sluiten nieuwe aanhoudingen niet uit. Het onderzoek is nog in volle gang. “De politie heeft vier mannen opgepakt voor de schietpartij. Behalve de bewoner van het pand in Hoogezand zijn dat twee mannen uit Amsterdam (22 en 23 jaar) en een 22-jarige inwoner van Foxhol. Roof lijkt het motief van de overvallers te zijn geweest. Het ging hen onder meer om een gouden ketting. De 26-jarige bewoner van het pand zou hebben geschoten uit noodweer. De overvallers en de bewoner kenden elkaar.

De bij de overval doodgeschoten Amsterdammer met de artiestennaam Rel is niet de enige rapper die betrokken is bij het schietincident. De aangehouden man uit Foxhol is eveneens rapper. De twee kennen elkaar al geruime tijd uit de muziekwereld. De advocaat van de bewoner, mr. Weening, heeft kritiek op de politie over zaken die de politie naar buiten heeft gebracht over de schietpartij. “Mijn cliënt zit in beperking en ook ik mag niets zeggen over de zaak, terwijl de politie al wel zaken naar buiten heeft gebracht over de schietpartij. Ik vind dat een zeer kwalijke zaak en heb dit bij justitie gemeld.” De 26-jarige verdachte uit Hoogezand is voorgeleid aan de rechter-commissaris. Hij wordt verdacht van moord, doodslag of zware mishandeling. De overleden man was na de schietpartij gevlucht met een auto. Hij werd achtergelaten bij het Amsterdams Medisch Centrum waar hij zich liet zich behandelen. Later die dag overleed hij.

Rappers meer dan schietende ‘nigga’s’

De man die zondagnacht werd neerschoten bij een overval op een woning in Hoogezand was een Amsterdamse rapper. Een andere betrokkene was een rapper uit Foxhol. Heeft het geweld in de Amsterdamse rapwereld ook Groningen bereikt?

door Mick van Wely en Bas van Sluis

GRONINGEN – Via het medium Twitter maakte de Amsterdamse rapper en televisiepresentator Rotjoch bekend dat zijn broer Rel maandag was overleden aan de gevolgen van de schietpartij in Hoogezand. Eén van de opgepakte verdachten voor de overval is eveneens een rapper. Uit Foxhol. De Amsterdamse korpschef Bernard Welten waarschuwde onlangs nog voor wapenbezit en verheerlijking van geweld in de rapcultuur. In de hoofdstad werden in korte tijd zeker vijf rappers beschoten. Weten deze muzikanten niet meer het verschil tussen fictie in clips en songteksten en de harde realiteit? De Groninger Sherlock Telgt is zanger van de formatie Zombi Squad en één van de mensen achter Bumrush The Building, een verzamelgebouw voor artiesten uit de hiphopscène. Telgt waarschuwt nadrukkelijk voor het generaliseren van geweldsincidenten in de hiphopscène. “Ik vergelijk het met voetbalsupporters. Daar zit ook een groep bij die geweld pleegt, maar het is maar een klein deel.” Veel rappers zingen over geweld. ’Bitches’ (hoeren), ’attrako’ (overval), ’dope’ (te gek) en ’pipa’ (pistool) zijn straattaalwoorden die veelvuldig worden gebruikt. “Daar is niets vreemds aan. In zoveel Nederlandse films wordt grove taal gebruikt. Het is gewoon straattaal”, zegt Telgt. Onderzoek op internet en in de hiphopscène wijst uit dat dit segment in de muziekwereld enorm aan terrein wint

Hiphop groeit in Stad en Ommelanden

Telgt: “Ik denk dat op dit moment alleen al in de stad zo’n 150 jongeren actief zijn in de hiphopscène. Op het platteland zijn het er nog eens zoveel. Ze zijn erg creatief en weten hun weg te vinden op internet.” In primitieve en professionele studio’s maken de jongeren clips en tracks; filmpjes en muzieknummers. Op het internet zijn talloze clips te zien die zijn gemaakt in de stad. Eerder dit jaar werd de Amsterdamse rapper Lexxxus beschoten op een muziekfeest. Vanaf zijn ziekenbed liet hij weten dat een echte ’nigga die shit gewoon neemt’. Oftewel: als ’rapneger’ die heftig is, neem je wat kogels voor lief. Wat inspireert deze jongeren? “Ik heb geen idee. Je had Amerikaanse artiesten als Tupac die rapten over geweld. Sommige jongeren kijken hier tegenop en hebben het gedrag overgenomen. Maar het is een groep in de marge. Verreweg de meeste rappers zijn heel goed bezig met muziek.”

RECHTBANK Geweld na escalatie familieruzie

MAASTRICHT – Tegen twee leden van de familie Krijnen zijn gisteren in Maastricht onvoorwaardelijke gevangenisstraffen geëist wegens bedreiging van en geweld tegen de politie. Breur (38) hoorde zes maanden tegen zich eisen, tegen zwager William M. (35) werd 3 maanden geëist.

Breurs 19-jarige zoon Michael dient volgens officier van justitie Leonard Geuns een taakstraf van 30 uur te krijgen wegens het nietopvolgen van politiebevelen. Junior had ’s ochtends ook al voor het hekje gestaan in een andere zaak, die met een schikking werd afgedaan: 20 uurtaakstraf. DeKrijnens moesten zich verantwoorden voor onder meer bedreiging en gebruik van geweld tegen de politie.Agenten waren op 27 oktober jl. in de avonduren afgekomen op een melding van een vechtpartij bij de woning van Breur, onder de Noorderbrug. Daar was een
verjaardagsfeestje van Breurs vriendin uit de hand gelopen. Breur en William hadden gevochten. Er waren spanningen in de familie geweest na de huisuitzetting van moeder Tiny.

De mannen hadden de politie agressief bejegend, toen die poolshoogte kwam nemen en niet inging op het verzoek op te krassen of andersten minste de ‘eigen’ vertrouwde wijkagenten erbij te roepen. Verbalisanten meldden uitspraken als Berg op of ik sla jullie kapot en Kom maar op, ik sla je in elkaar, homo. Tijdens duw- en trekwerk kreeg een agent van Breur een vuistslag in het gezicht. Breur was zich er in eerste instantie niet van bewust dat het een agent betrof, zei hij. Toen hij dat doorkreeg, ging hij meteen op zijn knieën zitten om zich te laten arresteren. „Ik besefte dat ik een grote fout had gemaakt en wilde het niet nog erger maken. Heb ook de zorg voor mijn moeder nog.” Zwager William was fel tegen overgave en ging door het lint, aldus de verbalisanten. De mannen hadden gedronken. William had zijn bovenkleding uitgetrokken, zwarte handschoenen aangedaan en kung fu-bewegingen gemaakt. De politie had zich beter niet met een interne ruzie kunnen bemoeien, dan was het niet zo uit de hand gelopen, opperden de verdachten. Het politie-optreden tegen William was disproportioneel geweest,stelde advocaat Peer Szymkowiak. Wat door de officier van justitie werd weersproken; de politie had zich beperkt tot wapenstok en pepperspray. Geuns betoogde dat de mannen de politie gewoon hun werk hadden moeten laten doen.

‘Kom maar op, ik sla je in elkaar, homo’

De meervoudige strafkamer doet op 25 november uitspraak. Breur hangt tevens ten uitvoerbrenging van een eerder opgelegde voorwaardelijke gevangenisstraf van 12 maanden boven het hoofd. Ook is schadevergoeding geëist. Het verzoek om de voorlopige hechtenis op te heffen, werd afgewezen. Breur zit vast in Breda,William inRoermond.

GEWELD Politie vermoedt dat ze in val is gelokt

MAASTRICHT – De politie onderzoekt of drie leden van de familie Krijnen dinsdagavond agenten in de val hebben gelokt.

Na meldingen van een vechtpartij onder de Noorderbrug trof de politie drie leden van de familie Krijnen die een agent een vuistslag in het gezicht gaven en met de dood bedreigden. Het drietal is opgepakt wegens openlijke geweldpleging, mishandeling, bedreiging en verzet bij aanhouding. De politie houdt er rekening mee dat het drietal de agenten in de val heeft laten lopen, zegt een politiewoordvoerder. Toen de politie na een melding over een vechtpartij naar de Noorderbrug trok, waar een van de zonen Krijnen woont, trof ze de drie „opgefokte mannen”, die zich vrij snel na aankomst tegen de politie keerden. Het gaat om de 38-jarige man die er woont, zijn 19-jarige zoon en zijn 35-jarige zwager. De politie vermoedt dat er sprake is van een bewuste confrontatie alsreactie op het vonnis van vorige week en de inval bij moeder Krijnen na aanwijzingen dat zij het huisin brand wilde steken.

Er waren dinsdagavond twaalf agenten en twee politiehonden nodig om de leden van de familieKrijnen, die zich hevig verzetten, te arresteren. De drie verkeerden volgens de politie vermoedelijk onder invloed van alcohol en drugs. Ze zijn in verzekering gesteld en worden vrijdag voorgeleid aan de officier van justitie. Ze zitten in beperkingen en mogen alleen met hun advocaat contact hebben. Het OM in Maastricht zegt in het algemeen de richtlijn te volgen om zwaardere straffen te eisen bij geweld tegen agenten, maar wacht het onderzoek af. Serge Weening, advocaat van de 35-jarige verdachte, zegt dat de politie buitenproportioneel veel geweld heeft gebruikt. Zijn cliënt zou met een wapenstok zijn geslagen. Volgens de politie is er slechts proportioneel geweld gebruikt: „Dat was nodig was om het verzette breken.”

Problemen in de Hoensbroekse Kasteelbuurt. Datis nieuws waar de gemiddelde Heerlenaar niet van opkijkt. Geweld en criminaliteit zijn bekende grootheden in de kolonie van kleine huisjes, die meer dan zestig jaar geleden ontstond op een steenworp afstand van Kasteel Hoensbroek en een mooi wandelgebied. Hoewel het de laatste tijd relatief rustig is, werd de volksbuurtin de afgelopen twintig jaar opgeschrikt door een reeks ernstige incidenten. Met aanslagen, brandstichtingen, vechtpartijen, plunderingen en vandalisme haalde de Kasteelbuurt meermaals het(landelijke) nieuws. Een greep.In 1988 werd een huis aan deWingerdweg in brand gestoken.In de jaren negentig werden diverse familievetes uitgevochten, waarbij soms een politiemacht moest worden opgetrommeld om de gemoederen te bedaren. In 1997 werd de buurt geconfronteerd met een reeks aanslagen met brandbommen. Hennepkwekerijen en schuren, waar apparatuur stond om synthetische drugs te fabriceren, werden opgerold. Daarna volgden de plundering en vernieling van de woning vaneen vermeende tipgever van de politie. In 2008 werd op deWingerdweg een lijk in de kofferbak van een auto gevonden. De gemeente Heerlen heefttalloze maatregelen genomen om de situatie in de wijk te verbeteren. Tottwee keer toe werden de woningen van de Kasteelbuurt gerenoveerd. Buurtwerk en maatschappelijk werk zijn ingezet.Wethouder Riet de Wit(SP,Wijken) vindt dat dit stukje Hoensbroek er de afgelopen jaren enorm op vooruitis gegaan. „Er zijn forse investeringen gedaan door de woningstichting en de gemeente. De buurtligt er keurig bij. Ook in sociaal opzichtis er sprake van vooruitgang. Daarom is het ontzettend vervelend dat dit nu gebeurd is. Maar ik blijf er bij dat er veel goede mensen in de Kasteelbuurt wonen.”

JUSTITIE Aangiftes van drie medewerksters, Rechtbank schorst zaak op verzoek advocaat

BORN/MAASTRICHT – De zestigjarige cafébaas Hub D. uit Guttecoven wordt verdacht van aanranding van drie (oud-)medewerksters. Gisteren stond de uitbater van café In de Limburgse Potin Born terecht voor de rechtbank in Maastricht. De zitting werd op verzoek van zijn advocaat Serge Weening voor onbepaalde tijd geschorst. Weening wil onder meer bandopnamen van verhoren van zowel getuigen als zijn eigen cliënt beluisteren. Tevens wil de advocaat nog enkele getuigen horen. Drie oud-medewerksters hebben aangifte gedaan tegen D. De café-eigenaar zou de vrouwen, die in zijn Bornse zaak in de bediening werkten, in een enge ruimte hebben klemgezet.Volgens de dagvaarding kuste de man de meisjes vervolgens tegen hun wil op de mond, trok ze tegen zich aan en betastte hun borsten en billen.

D. zou zijn medewerksters onder dreiging van geweld hebben gedwongen de ontuchtige handelingen te ondergaan. Volgens de aanklacht gebeurde dit meerdere malen in verschillende periodes. De meisjes waren deels minderjarig. De zaak diende gisteren. Maar lang duurde de zitting niet, omdat de advocaat van de verdachte direct vroeg om aanhouding van de zaak. Weening: „Ik heb gisteren pas het dossier gekregen en daardoor niet genoeg tijd gehad alles met mijn cliënt door te nemen.” D. gaf zelf aan niet direct een advocaat te hebben ingeschakeld vanwege financiële redenen en omdat hij ‘niet had gedacht’ dat het tot een rechtszaak zou komen. De rechtbank was niet gevoelig voor die argumenten. De vraag van Weening naar de bandopnamen en het horen van getuigen overtuigde de rechters wel de zaak te verwijzen naar de rechter-commissaris. Onder de voorwaarde dat in een volgende zitting de zaak inhoudelijk wordt behandeld.Wanneer, is nog onbekend.

RECHTBANK Hoogste straf: anderhalf jaar

GELEEN/MAASTRICHT – Van de zeven verdachten van een ernstige mishandeling in juni 2007 in Geleen, waarbij twee mannen zwaargewond raakten, heeft de rechtbank in Maastricht er gisteren vier vrijgesproken, omdat er geen bewijs is voor hun betrokkenheid bij de vechtpartij.

Drie mannen werden wel veroordeeld. Twee van hen kregen wegens openlijke geweldpleging respectievelijk twintig maanden waarvan zes voorwaardelijk en zestien maanden waarvan vier voorwaardelijk.

De hoogste straf (24 maanden waarvan zes voorwaardelijk) was voor Anthony P., die als enige werd veroordeeld wegens een poging tot doodslag in vereniging, oftewel het medeplegen van een poging tot doodslag. ‘Medeplegen’ lijkt te impliceren dat hij die poging tot doodslag in de ogen van de rechtbank niet in zijn eentje op zijn geweten heeft. Maar of dit ook betekent dat andere betrokkenen bij de vechtpartij moeten zijn geweest dan degenen die terecht stonden, is een vraag die de rechtbank gisteren niet kon beantwoorden.

Het openbaar ministerie had twee weken geleden de hoogste straffen geëist tegen Stephan P. (acht jaar) en Paul S. (zeven jaar). Beiden werden vrijgesproken, al kreeg S. wel 240 uur werkstraf voor enkele andere mishandelingen in 2007. P. werd weliswaar schuldig bevonden aan het stukgooien van glazen in café in november 2007, maar daarvoor wordt hij niet gestraft, omdat hij vorige jaar al toto acht jaar is veroordeeld wegens de doodslag op Fer Loontjens met carnaval 2008.

De rechtbank liet weinig heel van de door het OM aangedragen bewijslast. Zo mogen de verklaringen van een mede-verdachte niet worden gebruikt wegens verregaande onbetrouwbaarheid. Hoewel de rechtbank ferm stelling nam tegen de ‘geweldsexplosie’ in de nacht van 9 op 10 juni 2007 bij de Geleense Hanenhof, vielen de straffen relatief laag uit. Met name in het vonnis tegen Anthony P., die kennelijk verantwoordelijk wordt gehouden voor het bijna fatale hoofdletsel van een van beide slachtoffers, repte de rechtbank van “volstrekt redeloos en onacceptabel geweld.” “Voor zulke ernstige feiten kent de rechtspraak eigenlijk nauwelijks richtlijnen”, aldus rechtbankvoorzitter Krol.

RECHTBANK Mishandeling Geleen juni 2007

MAASTRICHT – „Mensen die dit doen snappen niet hoe de rechtsstaat in elkaar zit. Verlies van lichaamskracht en verlies van recht op een rechtsstaat zou de meest passende straf zijn.” Dat zei officier van justitieAnneke Rogier gisteren voor de Maastrichtse rechtbank en eiste vervolgens forse celstraffen tegen zes van de zeven verdachten van een zware mishandeling in Geleen. In de nacht van 9 op 10 juni 2007 werden bij de Hanenhof twee mannen geschopt en geslagen door een groep van -volgens getuigen- tien tot vijftien anderen. De één hield daar zwaar hersenletsel aan over; de ander een verbrijzelde schouder. Tegen Stephan P. eiste de officier acht jaar wegens dubbele poging doodslag en openlijk geweld in een café in november 2007. Al bepaalde de rechtbank eergisteren dat de verklaringen van de ‘bedreigde getuige’ 0801 in deze zaak niet mogen gelden als bewijs, Rogier gebruikte die toch, zij het mondjesmaat. Ze kondigde ook aan in beroep te gaan tegen de beslissing van de rechtbank om ‘0801’ van het bewijs uitte sluiten. Volgens 0801 en medeverdachte Jeremy M.-die overigens zeer wisselend verklaarde en op de zitting alleen wilde vertellen over zijn eigen aandeel- heeft P. wel degelijk beide slachtoffers geschopt en geslagen. „Stephan P. is gevaarlijk. Weerloze onbekende mensen die zijn pad op het verkeerde moment kruisen lopen gevaar.” P. werd in november vorig jaar veroordeeld tot acht jaar gevangenisstraf wegens het medeplegen van doodslag op Fer Loontjensin het Geleense café ‘t Vlaegelke met carnaval 2008.

Paul S., die werd vrijgesproken in de ‘Vlaegelke-zaak’, hoorde gisteren zeven jaar tegen zich eisen wegens enkelvoudige poging doodslag op die 10e juni 2007 (zijn betrokkenheid bij het andere slachtoffer kan volgens de officier niet worden bewezen) en drie andere vermeende geweldplegingen. „Mijn opmerking over de rechtsstaat is met nadruk op deze verdachte van toepassing”, aldus de officier, nadat S.’ advocaat Serge Weening meteen na die opmerking al had laten weten deze „walgelijk” te vinden. Rick D. -tot zes jaar veroordeeld in de ‘Vlaegelke-zaak’- zou volgens de officier vier jaar de cel in moeten wegens het medeplegen van enkelvoudige poging doodslag. Drie anderen zouden vier jaar, waarvan een voorwaardelijk moeten krijgen en de zevende dient in de ogen van justitie te worden vrijgesproken. De officier memoreerde dat het onderzoek in deze zaak moeizaam verliep, omdat de getuigen geen verklaring durfden af te leggen „uit angst voor deze groep.” Ze vroeg zich hardop af waaróm die twee mannen in juni 2007 slachtoffer werden van een „excessieve, barbaarse geweldsexplosie. Wellicht één onschuldige opmerking deed de heren exploderen. Ze vieren hun agressie bot,slaan hun jasjes af en gaan naar de disco.” Vandaag is het woord aan de advocaten van de verdachten.

DOETICHEM – Een 22-jarige Doetinchemmer die verdacht wordt van een reeks overvallen in de Achterhoek en Liemers heeft woensdagmiddag veertien jaar celstraf tegen zich horen eisen. Een tweede verdachte, eveneens een 22-jarige Doetinchemmer, hoorde tien jaar tegen zich eisen. De eerste Doetinchemmer die in de beklaagdenbank zat wordt verdacht bij alle zes overvallen betrokken te zijn die een bende bestaande uit negen personen pleegde tussen mei en augustus 2008. Het betreft hier een overval op een snackbar (12 mei) en op Super de Boer (28 mei) beiden in de wijk de Huet in Doetinchem, een overval op een echtpaar aan de Haafsweg in Doetinchem (21 juni), een overval op een benzinestation in Etten (6 juli), en de overvallen op een echtpaar in Duiven (12 juli) en een echtpaar in Zelhem (30 juli). Met name bij de laatste twee overvallen was volgens de officier van justitie buitensporig geweld geëist. De tweede Doetinchemmer hoorde tien jaar tegen zich eisen omdat hij verdacht wordt betrokken te zijn bij de overval op Super de Boer en de overvallen aan de Haafsweg en in Zelhem. ‘Op een gegeven moment dacht ik dat we het niet zouden overleven.’ ‘Ons leven is door jullie helemaal kapot gemaakt.’ De passages die de voorzitter uit de slachtofferverklaringen voorlas spraken voor zich. De twee Doetinchemmers bekenden en betuigden beiden spijt. Met als opvallendste punt het elkaar beschuldigen van het forse geweld.

Voor de bewijsvoering maakte het niet veel uit, wel voor de strafmaat. Zo stelde de officier van justitie, die vond dat de verdachte die bij drie overvallen was betrokken, het ergst tekeer was gegaan. Vooral in Zelhem waar een ouder echtpaar in elkaar werd geslagen en geschopt. De man lag uren op de opratietafel, onder meer vanwege kaakbeen- en jukbeenbreuken. De geëiste tien jaar vond de verdediging veel te hoog, mede omdat deze verdachte bij de overval op Super de Boer alleen als bestuurder van de vluchtauto was ingehuurd. De raadsman achtte vier jaar waarvan een half voorwaardelijk genoeg. In dat laatste half jaar zou de verdachte dan kunnen beginnen met een behandeling. Ook de raadsman van de andere verdachte vond de geëiste veertien jaar voor de zes overvallen of pogingen daartoe veel te hoog. In zijn visie zou de straf niet boven de tien jaar uit moeten komen. Deze verdachte zat eerder vierenhalf jaar uit wegens een paar overvallen. Officier Buttinger zag na de pleidooien geen aanleiding om zijn eisen bij te stellen. Een 22-jarige Doetinchemse die geld had aangepakt van de overval in Duiven werd wegens heling veroordeeld tot drie maanden waarvan twee voorwaardelijk. De rechtbank oordeelde dat de vrouw, met een blanco strafblad, met de 51 dagen voorarrest en een hoop persoonlijke ellende (baan kwijt) voldoende is gestraft. De rechtbank doet in alle andere zaken die deze week worden behandeld uitspraak op 30 maart.

RECHTBANK Laatste deel van ‘zaak-Loontjens’; rechtbank doet 24 november uitspraak

MAASTRICHT – Raadsman Peer Szmkowiak van Stephan P., hoofdverdachte van de doodslag op Fer Loontjens (47) uit Geleen, lijdt aan een tunnelvisie. Zijn conclusie dat P. (32) het dodelijke letsel in elk geval niet kan hebben toegebracht, is gebaseerd op drijfzand. Een opmerkelijke stellingname van officier van justitie Rogier gisteren voor de rechtbank in Maastricht. Doorgaans is het juist het openbaar ministerie dat wordt beticht van tunnelvisie. De officier reageerde op het pleidoor van Szymkowiak, die de rechtbank vroeg zijn cliënt wegens gebrek aan bewijs vrij te spreken van het medeplegen van doodslag. Het openbaar ministerie heeft tien jaar tegen hem geëist. “Het is niet aangetoond wie het dodelijke letsel heeft toegebracht; ik sluit zelfs niet uit dat een combinatie van gewelddadigheden tot de dood van het slachtoffer heeft geleid”, aldus de officier.

Szymkowiak, die zelf niet aanwezig kon zijn, liet via zijn confrere Serge Weening weten dat hij een duidelijk andere mening heeft over het bewijs. “De officier van justitie stelt: als er geen bewijs is, kan het er toch zijn. Zij fantaseert.”

Fer Loontjens werd op carnavalszondag in een Geleen café dusdanig mishandeld dat hij dertien dagen later aan de gevolgen overleed. “Ik heb dit niet gewild,” zie P. in zijn laatste woorde. “Ik vergeet niet dat wat ik ook zeg, het leed bij de nabestaanden niet verazht kan worden. Ik weet dat ik hiervoor straf zal krijgen en neem mijn verantwoordelijkheid. Ik hoop dat de Nederlandse overheid dat ook doet jegens het Molukse volk.”

De enige andere van de zeven verdachten die gebruik maakte van zijn recht op het laatste woord, was Gennaro S. (33). Ook tegen hem is tien jaar geëist, omdat het OM hem ziet als aanstichter van de vechtpartij die Loontjens het leven kostte. “Ik heb hem niet aangeraakt. Ik wil niet gestraft worden voor dingen die ik niet heb gedaan.” Voor één verdachte heeft OM vrijspraak gevraagd; tegen twee anderen is acht jaar geëist wegens medeplegen van doodslag, hun advocaten stellen dat daar geen bewijs voor is. Weer twee anderne moeten volgens het OM twee jaar krijgen voor openlijke geweldpleging, maar daar deze twee zelf geen geweld hebben toegepast, dienen zij volgens hun advocaten te worden vrijgesproken.

woensdag, 29 oktober 2008 – door Annelies Hendrikx

GELEEN/MAASTRICHT – De getuigen van de fatale mishandeling van Fer Loontjens (47) hebben de samenleving een dienst bewezen, door ondanks hun angst verklaringen af te leggen.

Dat zei officier van justitie Anneke Rogier gisteren voor de rechtbank in Maastricht, waar de zeven verdachten van de mishandeling (op carnavalszondag in het Geleense café ’t Vlaegelke) terechtstaan. De officier eiste celstraffen tot tien jaar.

“Zonder deze getuigen was vervolging niet mogelijk geweest. Zij zijn onevenredig zwaar belast omdat ze keer op keer verklaringen moesten afleggen.” Veel getuigen hebben gezegd bang te zijn voor de groep waarvan de verdachten deel uitmaken en sommigen zijn naar eigen zeggen bedreigd, aldus Rogier. “Toch hebben ze verklaard. Zij verdienen lof, omdat ze daartoe moed en kracht hebben gevonden.”

De officier acht voor vier van de verdachten bewezen dat zij ‘doodslag in vereniging’ hebben gepleegd. Tegen de hoofdverdachten Stephan P. (32) – die erkent dat hij met een kruk heeft geslagen, maar zegt dat hij het slachtoffer daarmee niet heeft geraakt – en Gennaro S. (32) – die de eerste klap zou hebben uitgedeeld, hetgeen hij ontkent – eiste zij ieder tien jaar cel.

Rick D. (22), die toegeeft dat hij enkele malen heeft geslagen en getrapt, en Barry H. (26), die elke betrokkenheid ontkent, hoorden ieder acht jaar eisen. De opgewonden H. verkoos halverwege het requisitoir in zijn zaak een verblijf in het cellencomplex van de rechtbank boven dat in de zittingzaal. Paul S. (22) en Anthony P. (26), van wie niet bewezen kan worden dat zij zelf geweld hebben toegepast, maar die zich daar volgens het OM ook niet distantieerden, eiste Rogier wegens openlijke geweldpleging twee jaar. Douglas C. (42) kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor het gewelddadig optreden van de groep: voor hem vroeg de officier vrijspraak.

De ruzie op carnavalszondag ontstond door een futiliteit bij de gokkasten. Loontjens werd naar buiten gewerkt, maar kwam terug om verhaal te halen. Een geweldsexplosie barstte los, aan de gevolgen waarvan Loontjens dertien dagen later overleed. Al is niet duidelijk wie de dodelijke slag of trap heeft uitgedeeld, vast staat dat “dit samenspel heeft geleid tot de dood van Fer Loontjens”, concludeert Rogier.

Vandaag is het woord aan de zeven advocaten.

Toen groep Molukkers de kroeg binnenkwam, verstomde feestgedruis onmiddellijk „Ze vlogen hem aan, sloegen hem overal. Hij werd letterlijk het podium opgeslagen”

HET ZUID-LIMBURGSE GELEEN gaat al jaren gebukt onder regelrechte terreur door een Molukse bende. De Molukkers en hun Nederlandse meelopers – vrijwel allen een criminele achtergrond – houden vooral huis in cafés en kroegen. Geruchten over afpersingen en bedreigingen in de horeca doen de ronde, regelmatig worden mensen afgetuigd. Een Molukker die ook nu weer in een gruwelzaak van zich doet spreken, schoot ruim tien jaar geleden al een Geleense kastelein dood. Vorige zomer vielen twee jonge Limburgers in het centrum van Geleen aan de groep ten prooi en raakten daarbij zwaargewond. En dan is er de erbijsterende doodslag op de Geleense isolatiewerker Fer Loontjes, waarvoor een deel van de groepering momenteel terechtstaat. Dit slachtoffer werd tijdens carnaval voor de ogen van tientallen feestende Limburgers letterlijk doodgeranseld.

FER LOONTJES liep in Geleens café vol carnavalsvierders tegen de verkeerde op.

GELEEN, zaterdag

Als altijd met carnaval was Fer Loontjes volgens zijn vrienden ’in een lollige bui’ geweest. Met volle teugen had de Limburgse isolatiewerker die dag genoten van de kleurrijke optocht en feestende massa. Maar carnavalszondag 2008 kreeg in Geleen een inktzwart einde toen de graag geziene Loontjes plotsklaps de verkeerden tegen het lijf liep. Amper twee weken later prijkte zijn levensmotto, ’Leef je leven, je maakt een vergissing als je het niet doet’, op zijn bidprentje.

In een overvolle rechtbank in Maastricht werd vorige week een begin gemaakt met het strafproces tegen de zeven mannen – vijf Molukkers en twee Nederlanders – die door justitie worden verdacht van betrokkenheid bij de gruweldood van de 47-jarige Limburger. Het gaat om een beladen strafproces met ijzingwekkende en verbijsterende details, neergelegd in tal van verklaringen. Want vele tientallen mannen en vrouwen blijken getuige te zijn geweest van de dodelijke mishandeling in februari dit jaar, in het Geleense café Het Vlaegelke.

Terug naar de dramatische carnavalszondag als Fer Loontjes rond negen uur in de avond met een goede vriend over de drempel van Het Vlaegelke stapt. Het feest is zowel binnen als buiten onder een luifeltent in volle gang. Er wordt gedanst, gelachen, gedronken en gepraat. Achter in het café spoelen medewerkers de glazen en poetsen het buffet. Onderwijl maakt de in Geleen geboren en getogen Fer Loontjes her en der een praatje met bekenden. „Fer was een vriendelijke, behulpzame man die nooit ruzie zocht”, verklaarden verschillende getuigen later tegenover de recherche. „Als hij gedronken had, was hij luidruchtig, maar die avond was Fer hooguit aangeschoten.”

Ook vrienden typeren de Limburger als een man met het hart op de juist plek. „Een goeiige lachebek. Fer heeft zeker tien jaar bij de plaatselijke carnavalsvereniging gezeten, hij lééfde voor carnaval. Hij was gescheiden en vader van een dochter en een zoon. Hij had veel vrienden, hield van klussen en schreef in zijn vrije tijd gedichten. Elke zaterdag ging hij met zijn moeder naar de markt en vaak at hij bij zijn bejaarde ouders. Nog steeds dekken zij de tafel voor Fer.”

Het feestgedruis in het Vlaegelke verstomt als andere, beduidend minder populaire gasten het café binnenkomen. Een groep Molukkers, circa tien man, enkele vrouwen en twee blanke mannen. Ze vallen op omdat ze niet verkleed zijn. Sommigen breedgeschouderd. Bijna allemaal in zwarte kledij. Enkelen kaal, anderen hun zwarte haar in staartjes.

Met de komst van de Molukkers ontstaat een angstige en zelfs explosieve sfeer. „We liepen op eieren, er kon ieder moment iets gebeuren”, aldus een van de bezoekers. Er zijn carnavalsgangers die zó bang voor de groep zijn dat zij later helemaal niets aan de politie wilden vertellen. „Ik ken die lui en wil niets zeggen. Ik kan me niets herinneren”, aldus een van hen. Een ander: „Ik ben niet gek. Ze gaan me dan zeker omleggen.” Toch zouden veel carnavalsvierders uiteindelijk geen blad voor de mond nemen en een onthutsend beeld schetsen. Het strafdossier typeert een groep Molukse mannen, in wisselende samenstelling, die sinds jaren met regelmaat in het Geleense uitgaanscircuit te vinden is en daar intimiderend en soms extreem gewelddadig optreedt. Een van de getuigen: „Altijd als zij binnenkomen, verandert de sfeer. Iedereen kent ze en wordt dan stiller. Ze stellen zich intimiderend, uiterst dreigend op. Deze mannen scheef aankijken of per ongeluk aanstoten kan al genoeg zijn voor ruzie.” Desondanks probeert een enkele feestganger in het Vlaegelke de groep bij het carnaval te betrekken. „Ik dacht: ’ik maak een grapje’, pakte een zwarte cowboyhoed en legde die bij een van de Molukkers op zijn hoofd. ’Zo, nou ben je toch verkleed’, zei ik. Hij lachte en keek weg naar een maat van hem. Diens blik was woest, van die bloedogen. Ontzettend agressief. Ik vond het heel eng en keek meteen weg.” Diverse cafébezoekers voelen de haast tastbare spanning en weten dat er elk moment iets kan gebeuren, maar Fer Loontjes lijkt zich daar in het geheel niet van bewust. Hij is bij de gokkasten in de drukke bar als het opeens compleet uit de hand loopt. Het maatje van Loontjes heeft juist vijf euro in de linkergokkast gegooid, op de rechter speelt Molukker Antonie P. Plotseling slaat Loontjes op zijn gokkast en roept volgens zijn vriend: ’Kom op zeg, geef me eens wat!’ Ook op de rechtergokkast zou hij een klap hebben gegeven, met de woorden: ’En geef die jongen ook wat!’ Onmiddellijk slaat de vlam in de pan. Tal van feestgangers zien hoe een kale Molukker met een tatoeage in zijn nek Fer Loontjes snoeihard tegen de gokkasten smijt. Getuigen herkennen deze man later als Gerano S. Deze 32-jarige Molukker is een voormalig lid van de bende van Leerdam, een gevreesde criminele organisatie die in de jaren negentig achter tal van geweldsdelicten als afpersingen en roofovervallen zat, alsook een reeks aan misdrijven, waarbij destijds twee doden vielen. Gerano S. zat elf jaar vast wegens zijn aandeel in het geweld. Alsof het afgesproken is rennen na de duw door Gerano S. ook enkele andere Molukkers en hun Nederlandse, eveneens eerder veroordeelde vrienden Barry H. en Rick D. op Fer Loontjes af om hem een pak slaag te geven. Met name de bijna 1.90 meter lange zwaargewicht Rick D., die in het verleden vastzat wegens onder meer gewelds- en drugsmisdrijven, zou daarbij voluit in het gezicht van het slachtoffer hebben geslagen.

„De mannen stonden met de ruggen naar mij toe”, aldus een bezoekster. „Ik keek Fer in zijn gezicht. Hij kreeg zeker vijf tot vijftien klappen te incasseren. Het deed erg pijn, dat zag je aan zijn uitdrukking. Hij had een bedrukt gezicht, als van een ingehouden schreeuw. Fer zakte ineen, omlaag tegen de muur, zijn armen beschermend om zijn hoofd.” Een getuige met ervaring in vechtsporten: „Er werd hard, echt vól doorgeslagen.”

Ook de Molukse Stephan P. (31), oudere broer van Antonie P., mengt zich volgens omstanders in het eenzijdige gevecht met Loontjes. P., getypeerd als leider van het Molukse groepje, is eveneens een bekende van politie en justitie. Hij kwam in 1997 in het nieuws nadat hij met zijn neef en maten dronken en vernielend door Geleen was getrokken. Toen de plaatselijke kastelein Tonny Kentjens daar iets van zei, schoot Stephan P. hem in koelen bloede twee kogels door het hoofd, het derde schot kwam van zijn neef. Stephan P. zat acht jaar achter de tralies.

Lappenpop

Als P. in het Vlaegelke een teken geeft, stopt de regen van felle slagen direct en smijt een van de Molukkers Fer Loontjes als een lappenpop naar buiten. Buiten zien carnavalsgangers de mishandelde isolatiewerker verward en slingerend – waarschijnlijk door de harde klappen – naar zijn vriend toelopen. Maar dan opeens trekt Loontjes zijn jas uit, rukt de bril van zijn gezicht en zet opnieuw koers naar het café. ’Nu is het gedaan’, hoort zijn vriend hem nog roepen. Tal van bezoekers proberen de man vergeefs tegen te houden. Wat bewoog de Limburger om terug te keren? Voor Suzanne Besters, die 23 jaar met Fer Loontjes getrouwd is geweest, blijft het een raadsel. „Misschien heeft iemand iets gezegd. Misschien pikte Fer het gewoon niet. Hij was geen vechtersbaas, agressie was hem vreemd. Maar hij had een sterk rechtvaardigheidsgevoel en zou het niet accepteren om zomaar zo geslagen te worden.”

Die beslissing werd Fer Loontjes fataal. Na luttele ogenblikken, volgens getuigen vijftien hooguit twintig seconden later, zou van de levenslustige Limburger niets resteren dan een kasplantje dat tot aan zijn dood aan beademingsapparatuur ligt. Een orkaan van dodelijke razernij en geweld heeft Loontjes in het bijzijn van een feestende massa verpletterd. Een getuige, terugkijkend: „Ik zag dat de deur van het café werd opengegooid en Fer weer binnenstormde. Hij leek kwaad op die kale Molukker, maar voordat Fer iets kon zeggen, werd hij al door die kale met een vuist geslagen. Het hele groepje, onder wie Stephan P., Barry H., Rick D. en ook Molukker Douglas C., stormde op hem af. Ze vlogen hem aan, sloegen hem overal. Het waren keiharde klappen, Fer werd letterlijk het podium opgeslagen. Ik schrok me kapot van dat geweld en dacht: ’Dit gaat helemaal mis’.” Een andere getuige: „Ik zag Fer voor het eerst toen hij achterover viel. Ik had de indruk dat hij geslagen was. Toen hij daar lag, stond de hele groep om hem heen en was hem voluit aan het trappen. Iedereen schopte hem, ze trapten met van die karatetrappen waar ze hem maar konden raken. Alle schoppen troffen zijn lichaam. Maar Fer bewoog toen al niet meer.”

Het is Stephan P. die door een tiental aanwezigen wordt aangewezen als de man die met een barkruk klappen zou hebben uitgedeeld. Een van hen: „Ik zag dat Stephan een barkruk boven aan de poten optilde en die kruk vervolgens een slag draaide, met de zitting naar beneden. Hiermee sloeg hij keihard naar beneden in de richting waar Fer op de grond lag. Hij moet hem voluit tegen het hoofd hebben geraakt.”

Even snel als de lynchpartij begon, is hij weer voorbij. De groep Molukkers en hun Nederlandse kompanen snellen naar hun auto’s en slaan op de vlucht. In het café lopen carnavalsgangers verdwaasd rond, sommigen in shock of in tranen. Fer Loontjes ligt roerloos op zijn rechterzij bij de bar, verschillende mensen zien een grote gapende wond op zijn hoofd en een plas bloed om hem heen.

Pijnprikkels

Een van de feestgangers knielt direct bij hem neer. „Hij bewoog niet, zijn ogen waren gesloten. Ik probeerde hem aan te spreken bij zijn naam, maar daar reageerde hij niet op. Ik controleerde zijn mondholte, Fer ademde nog. Maar op gegeven moment begon hij snurkend, rochelend adem te halen.” In de ambulance wordt geconstateerd dat Loontjes niet meer op pijnprikkels reageert en niet meer zelfstandig kan ademen. Zijn lichaam is overladen met wonden en bloeduitstortingen, maar het is een bloeding in zijn hersenen die hem het leven kost. Twee weken nadien worden de apparaten die Fer Loontjes in leven houden, stopgezet Molukkers Stephan en Antonie P., Gerano S., Paul S. en Douglas C. en hun Nederlandse kompanen Rick D. en Barry H. stonden vorige week voor het eerst voor de rechtbank in Maastricht wegens doodslag op Fer Loontjes terecht. Paul S., in het verleden veroordeeld wegens bedreiging en diefstal, lijkt niets met de zaak te maken te hebben. Wél wordt hij door een bedreigde getuige in verband gebracht met de zware mishandeling van twee jongemannen, David Rosenbaum en zijn vriend Ron, in juni vorig jaar in Geleen. Rosenbaum liep daarbij ernstig hersenletsel op, zijn vriend een verbrijzelde schouder. Serge Weening, advocaat van Paul S.: „Het is spijtig dat mijn cliënt twee keer op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was en daardoor zes maanden lang van zijn vrijheid beroofd was. De rechter heeft al aangegeven dat er geen hard bewijs is voor betrokkenheid van S. bij beide feiten. Ik zie de uitspraak met vertrouwen tegemoet.” Ook Stephan P. en zijn broer Antonie worden verdacht van het mishandelen van Rosenbaum en zijn maat. Daarnaast ziet justitie Stephan P. als een hoofdrolspeler in de dood van Fer Loontjes. Maar P.’s raadsman, advocaat Peer Szymkowiak, noemt het aandeel van zijn cliënt in de zaak-Loontjes minimaal. „P. raakte pas op het laatste moment betrokken bij de mishandeling. Het letsel dat tot de dood leidde, kan niet aan hem worden toegeschreven. Uiteindelijk was het een gewone caféruzie, die tot grote droefheid van alle partijen fatale gevolgen had. Stephan P. is bereid voor zijn aandeel verantwoordelijkheid te nemen. In de mishandelingszaak van 2007 ontbreekt ieder bewijs voor zijn betrokkenheid.”

Diverse getuigen blijken de afgelopen maanden ernstig te zijn bedreigd. De nabestaanden van Fer Loontjes ontvingen daarentegen een spijtbetuiging. „Een briefje van Stephan P. Maar we geloven echt niet dat hij berouw heeft.”

Vier van de zeven mannen die worden verdacht van de doodslag op Fer Loontjens worden – samen met twee anderen – tevens verdacht van betrokkenheid bij een eerdere, zware mishandeling op de Markt in Geleen, in juni 2007. In de nacht van 9 op 10 juni werden twee mannen geslagen en getrapt. Eén van hen moest in comateuze toestand naar het ziekenhuis worden vervoerd; de tweede hield er een verbrijzelde schouder aan over. Voor de recherche was het geweld op carnavalszondag 3 februari 2008 aanleiding om opnieuw naar die ‘oude’ mishandeling te kijken. De hoofdverdachte in de zaak-Loontjens, Stephan P., zou ook hierbij betrokken zijn geweest. Eerder kreeg de politie geen grip op deze zaak, omdat getuigen bleven zwijgen uit angst voor de dadergroep.

Het openbaar ministerie wilde beide zaken gelijktijdig behandeld zien, maar de rechterbank heeft besloten ze afzonderlijk, na elkaar te behandelen.

Wanneer de verdachten van de mishandeling in juni vorige moeten voorkomen, is nog niet bekend.

Een jonge vader uit Landgraaf erkende gisteren voor de Maastrichtse rechtbank dat hij zijn twee maanden oude dochtertje in december ‘door elkaar’ schudde.

Het was de schaamte. Hij was zelf zo geschrokken dat hij het niet tegen zijn vriendin had durven te zeggen. Toen hun dochtertje van twee maanden die nacht van 3 op 4 december vorige jaar opeens begon over te geven, belde hij een ambulance. In het ziekenhuis zagen de artsen blauwe plekken op voetjes en handjes. Een wondje onder de lip. Bloedingen in een oog. Bij nader onderzoek werd een vrij fors ‘subduraal hematoom’ gevonden: een soort hersenbloeding. Later zou blijken dat dit alleen kan zijn veroorzaakt door ‘uitwendig mechanisch geweld’: met deze baby was fors geschud. Een typisch geval van het ‘shaken baby syndrome’. De artsen vertrouwden het niet en maakten melding bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling. Het AMK deed onderzoek en schakelde de Raad voor de Kinderbescherming in. Die deed in februari aangifte. De baby werd in een pleeggezin geplaatst en volgens de jongste berichten maakt ze een ‘accceptable ontwikkeling’ door. De aangifte leidde uiteindelijk tot de aanhouden van beide ouders, op 9 april.

Dat is iets wat officier van justitie Wim Smits de 22-jarige vader zwaar aanrekent. Hij heeft niet meteen gezegd dat hij degene was die hun kind wl eens in handjes en voetjes kneep en met een vinger in haar gezicht tikte. Dat hij degene was die haar ‘door elkaar’ had geschud. Door dat na te laten, heeft hij de moeder van zijn kind meegesleurd, alsdus Smits. Hij heeft haar pas laat ontlast en intussen is deze moeder wel haar kind kwijt, constateerde de officier. Overigens onderhouden beiden nog altijd een relatie. Smits eiste wegens poging tot doodslag 36 maanden cel, waarvan 24 voorwaardelijk, met als voorwaarde dat de vader zich tijdens de proeftijd van twee jaar poliklinisch laat behandelen.

Want de psycholoog stelt dat deze vader een lichte persoonlijkheidsstoornis heeft, kwetbaar en onrijp is, gevoelig voor spanningen, waar hij agressief op kan reageren. Waarom hij zijn kind door hem omschreven als een vrouwelijke baby kneep en in die decembernacht door elkaar schudde, werd gisteren niet helemaal duidelijk. “Ik was zo overspannen dat hij mij te veel werd. Ik heb mijn problemen afgereageerd op haar.”

Een tekort aan aandacht in zijn jeugd heeft ongustig uitgepakt op zijn ontwikkeling, zo vindt de psycholoog. Omdat zijn beide ouders doof zijn, werd hij al jong geacht zaken te regelen. Ook zijn vriendin is doof, net als haar ouders. Hun kindje lijst eveneens aan het erfelijke syndroom van Waardenburg, dat kan leiden tot complete doofheid. Dat kan allemaal wel zijn, vond officier Smits, maar dan nog mag het volgend hem algemeen bekend worden verondersteld dat het met kracht door elkaar schudden van baby’s hun dood tot gevolg kan hebben.

Advocaat Serge Weening van de vader stelde dat daar niet voetstoots van uitgegaan kan worden. In Amerika, zo voerde hij aan, heeft onderzoek uitgewezen dat dat 50 tot 60 procent van de Amerikanen dit niet weet. Had zijn cliënt moeten beseffen dat het schudden van zijn dochtertje dodelijk had kunnen zijn? Nee, stelde Weening: er is geen sprake van opzet, ook niet in voorwaardelijke zin. Hij heeft nooit bewust de aanmerkelijke kans op haar dood aanvaard. De rechtbank doet 7 oktober uitspraak.

De hoogste strafeisen waren voor de vier mannen die daadwerkelijk grof geweld zouden hebben toegepast. Santino S 21 hoorde veertien jaar tegen zich eisen; Jeffrey S 24 twaalf jaar plus tbs; Emrys H. twaalf jaar en Tommy V. 18 tien jaar plus tbs.

Over de rol van Lesly S. 26 is het openbaar ministerie tot een ander inzicht gekomen: in Maastricht werd hij nog gezien als leider van de bende, die zelf op afstand bleef en anderen het vuile werk liet doen. Gisteren stelde het OM dat zijn rol niet de belangrijkste is geweest en eist tien jaar.

Maud de P 20 – één van beide vrouwen die als chauffeurs hebben gefungeerd – moet worden vrijgesproken, vindt het OM nu, omdat niet duidelijk is geworden in hoeverre zij wist dat de mannen van plan waren iemand met geweld zijn auto te ontnemen. De tweede chauffeuse, Sarah H. 25 uit Weert, moet een voorwaardelijke celstraf en een werkstraf krijgen. Johnny van V. 27, die de auto van Collette voor 2.500 euro verkocht, verdient in de ogen van de advocaat-generaal dertig maanden, waarvan zes voorwaardelijk. In de ogen van de raadsmannen van de acht verdachten zijn de eisen nog altijd veel te hoog. Raadsman T. Hiddema van Santino S. stelde dat het “syndroom van de zwarte piet” hier opgeld had gedaan, net als begin jaren negentig bij de Bende van Venlo: “Dat waren kinderen van dezelfde statuur, met soortgelijke doldwaze kinderlijke verhalen, die steeds bij elkaar een dosis schuld neerlegden: het syndroom van de zwarte piet. Deze zijn lukrake types, die niet doordacht hebben gehandeld, maar in een ad-hoc-situatie.”

Het hof doet 1 februari uitspraak.

MAASTRICHT – Een 56-jarige Kerkradenaar, die werd verdacht van moord op zijn vriendin, heeft afgelopen woensdagnacht zelfmoord gepleegd in zijn cel in het huis van bewaring in Roermond. De man heeft zichzelf opgehangen. Woordvoerder René Vegter van het openbaar Ministerie in Roermond bevestigt dat de man zichzelf in zijn cel van het leven heeft beroofd. Hoe dat heeft kunnen gebeuren, is niet duidelijk. Justitie heeft een zorgplicht voor gedetineerden, zegt woordvoerder Hans Janssen van het ministerie: “Er is extra aandacht voor mensen met psychisch problemen.” Of dat in dit specifieke geval ook zo is geweest, kan hij niet zeggen: “Ik mag alleen algemene informatie verstrekken.”

Volgens zijn raadsman Peer Szymkowiak kampte de Kerkradenaar met psychische problemen. De man heeft in juli vorige jaar zijn 55-jarige vriendin met tientallen messteken gedood in haar woning in Eygelshoven. Daarna stak hij ook zichzelf zestien keer in de buik. Onderzocht werd nog of Martin B. door het gebruik van een combinatie van antidepressiva en zware slaapmiddelen tot deze geweldsexplosie kan zijn gekomen. Voor 24 september stond een volgende pro forma-zitting gepland bij de rechtbank in Maastricht.

Szymkowiak: “Mijn cliënt – die ook in de gevangenis anti-depressiva kreeg – was zeer teleurgesteld door de nieuwe psychiater die hem had bezocht. Deze had gezegd het onwaarschijnlijk te vinden dat die explosie van geweld veroorzaakt kon zijn door ‘die pilletjes'”.

Volgens woordvoerder Janssens wordt een zelfdoding in de cel standaard Gezondheidszorg, die vervolgens onderzoekt of er mogelijk sprake is van nalatigheid.

Zelhem – Bij een gewande overal op een boerderij aan de Heijinkweg in het buitengebied bij Zelhem zijn woensdagavond twee bewoners zwaar gewond geraakt.

De man van 75 jaar en zijn vrouw van 69 jaar zijn beide in het ziekenhuis opgenomen.

Bij de overal, die rond half tien plaatsvond, werd door de vermoedelijk twee gemaskerde daders grof geweld gebruikt. De man, die paarden verhandelt, zou naar buiten gelopen zijn nadat een onbekende auto het erf op gereden was. Hij werd op zijn hoofd geslagen en de woning in gedwongen, waar de overvallers geld eisten. De toegeschoten echtgenoten werd eveneens bedreigd en mishandeld.

Nadat de overvallers waren vertrokken, konden de slachtoffers zelf de politie waarschuwen. Die stelde meteen een grootscheeps onderzoek in met onder andere een buurtonderzoek. Omdat het nog licht was, zouden diverse buren iets hebben meegekregen van de overal.

Vrijf weken gelden, op 21 juni, vond aan de Haafsweg bij Doetichem een gewelddadige overal plaats op een ouder echtpaar. Ook hier drongen gemaskerde mannen een woning in het buitengebied binnen. De man en vrouw werden mishandeld en in de kelder opgesloten.

Voor zover bekend zijn de daders van deze overval nog niet aangehouden.

Geen informatie beschikbaar.

GELEEN De politie heeft inhet onderzoek naar de gewelddadige dood van Fer Loontjens uit Geleen mogelijk een verdere escalatie van geweld in die stad voorkomen.

Op bijna hetzelfde tijdstip als dat waarop Loontjens zaterdag 16 februari in het AZM in Maastricht stierf, viel de politie met zeven man een woning in Geleen binnen. De recherche beschikte over concrete aanwijzingen dat de bewoner, een kroongetuige van de doodslag op Loontjens, zich had bewapend. Hij zou daarover afspraken hebben gemaakt met een andere getuige. Nadat de politie tevergeefs gezocht had naar wapens, werd de man weer op vrije voeten gesteld. De advocaat van de man bevestigt de arrestatie. Het openbaar ministerie wil over deze kwestie niets zeggen. De betrokkene was op zondagavond 3 februari een van tientallen aanwezigen in café ’t Vlaegelke waar Fer Loontjens ruzie kreeg met een groep andere bezoekers. Loontjens stierf op 16 februari aan de gevolgen van die vechtpartij. De politie kreeg via telefoon taps te horen dat de inwoner van Geleen en een tweede getuige van plan waren om een pistool en munitie aan te schaffen. Uit de afgeluisterde gesprekken tussen hen werd duidelijk dat zij zich wilden bewapenenuitangstvoor represailles van de verdachten over wie ze hadden verklaard. Advocaat Peer Szymkowiak van hoofdverdachte Stephan S. vraagt zich af hoe reëel de angst van de getuigen eigenlijk is: „Als die echt is, dan gaat de politie er wel op een heel vreemde manier mee om door alle getuigen met naam en toenaam in

het dossier op te nemen.” De twee getuigen die een pistool wilden aanschaffen spraken via de telefoon ook over het samenstellen van een knokploeg. In een van de uitgewerkte tapverslagen, waarover deze krant beschikt, zegt de jongste dat hij „ze kapot schiet als ze vrijkomen”.

Kerkrade/Maastricht – De rechtbank in Maastricht heeft gisteren nieuw onderzoek gelast naar de invloed van medicijngebruik bij het doodsteken van een 55-jarige Kerkraadse op 23 juli 2007. Daarmee werd een recent rapport van het Nederlandse Forensisch Instituut (NFI) feitelijk naar de prullenbak verwezen.

De rechtbank had het NFI ingeschakeld om te kijken of de van moord verdachte Kerkradenenaar Marin de B. (56) door een combinatie van antidepressiva en zware slaapmiddelen tot zijn geweldsexplosie kon zijn gekomen. De B. bracht zijn vriendin in haar woning in Eygelshoven met tientallen messteken om het leven waarna hij ook zichzelf zestiek keer stak. De B.’s advocaat Peer Szymkowiak vermoedt dat hij medicijngebruik zijn normaal kalme en vriendelijke cliënt tot razernij heeft gebracht. De B. – blancostrafblad – ging antidepressiva gebruiken in een periode dat zijn moeder overleed en zijn broer terminaal ziek bleek. De rechtbank honoreerde in januari het verzoek van de advocaat voor nader onderzoek door het NFI. Het instituur rapporteerde begin deze maand dat het zeer onwaarschijnlijk is dat het gecombineerde medicijngebruik tot de geweldsexplosie heeft geleid.

Symkowiak uitte gisteren tijdens de zitting harde kritiek op het NFI-rapport. Alleen al door de bijsluiter van de betreffende medicijnen goed te lezen en informatie te zoeken op internet had het NFI tot andere conclusies kunnen komen, meent de advocaat. Hij vocht het oordeel van de psychologen die De B. in opdracht van de rechtbank hebben onderzocht. Die denken dat de verdachte aan een persoonlijkheidsstoornis lijdt. Het door hem gebruikte geweld zou hooguit voor een minimaal deel door de medicijncocktail te verklaren zijn. De door Szymkowiak ingeschakelde deskundige Harald Merckelbach, hoogleraar psychologie aan de Universiteit Maastricht, trekt een tegenovergestelde conclusie. Ook officier van justitie Anneke Rogier oordeelde dat het NFI vragen open had gelaten, maar wilde die door het instituut zelf laten beantwoorden.

De rechtbank besloot echter vanwege de objectiviteit een andere deskundige in te schakelen, die zowel thuis is op het gebied van medicijnen als op de invloed daarvan op de menselijke psyche. De rechtbank wil weten wat de (bij en na-)werking van de door De B. gebruikte medicijnen is en of de geweldsexplosie verklaard kan worden door medicijngebruik. Verder willen de rechters weten of dat gebruik ook tot geheugenverlies kan lijden; De B. zegt niets meer van de steekpartij te weten. Als ook maar één van de vragen met ‘ja’ wordt beantwoord, volgt nieuw psychiatrich onderzoek. Verder worden ook de huisarts en de psychologg De B. voor zijn daad raadpleegde om meer informatie gevraagd. De rechtzaak wordt vermoedelijk in juli hervat.

Geleen – De politie viel op dinsdag 4 maart de bovenwoning van de vriendin van S. aan de Raadhuisstraat in Geleen binnen, maar trof de man daar niet aan. Sinds die dag staat Gennaro S. als voortvluchtige in de politieregisters. Hij is wle gezien op de NS-stations van onder andere Utrecht en Den Bosch. De politie heeft bij de Nederlandse Spoorwegen beelden van de bewakingscamera’s van de stations opgevraagd.

Gennaro S. verbleef de laatste tijd veel in Geleen, omdat zijn vriendin zwanger van hem was. De vrouw schonk een week voor de fatale caféruzie het leven aan dee dochter. Zijn vriend Stephan P., die als verdachte van doodslag op Loontjes in de cel zit, zou hem op carnavalszondag hebben overgehaald om mee de stad in te gaan. Advocaat Peer Szymkowiak van Stephen P. wilde gisteren niets zeggen over Gennaro S. en diens vermeende rol. Ook zijn kantoorgenoot Serge Weening die Paul S. bijstaat, de verdachte die als laatste werd opgepakt, wil niets zeggen over zaken ,, die mijn cliënt niet direcht aangaan.” De Persofficier van het parket in Maastricht wilde bevestigen noch ontkennen dat de politie zoekt naar S. Gennaro S. zou de man zijn die Fer Loontjes bij de ruzie, die de Geleendenaar het leven kostte, als eerste een vuistslag heeft gegeven bij een van de gokkasten in café ’t Vlaegelke. Fer Loontjes zou nadat hij uit het café was gewerkt door de groep mannen, onder wie waarschijnlijk ook S., weer naar binnen zijn gegaan. Daar zou hij Gennaro S. tegen zijn schenen hebben geschopt. Loontjes werd daarna binnen één minuut zodanig mishandeld, volgens getuigen ook met barkruk, dat hij bijna twee weken later aan zijn verwondingen overleed. Inmiddels is vastgesteld dat hij is gestorven door ‘botsende geweld op zijn hoofd’ waardoor een slagader in zijn schedel is gescheurd. Het slachtoffer had ook breuken in de oogkassen en in het voorhoofdsbot. Zijn lichaam zat bij de sectie vol bloeduitstortingen en verwondingen.

Politie en justitie hebben in de zaak-Loontjes zeven verdachten op het oog. Alleen Gennaro S. is tot nu toe uit handen van de opsporingsinstanties gebleven. Twee verdachten zijn inmiddels weer op vrije voeten gesteld.

door Nico Fassotte

Jaydon wordt vandaag in Landgraaf gecremeerd

LANDGRAAF – De 36 jarige Rob uit het Limburgse Landgraaf heeft bekend dat hij vorige week zijn tien weken oude zoontje heeft gedood. Zijn 21 jarige vriendin, de moeder van baby Jaydon, is geen verdachte meer in de zaak en is vrijgelaten.

Het drama speelde zich af in het huis van het paar. De moeder had Jaydon een flesje melk gegeven, maar de baby gaf aan nog honger te hebben. De moeder ging daarop douchen, waarop de vader het kind nog bijvoegde en naar zijn wieg bracht. Bij die wieg heeft vader Roch zich vervolgens gewelddadig vergrepen aan zijn zoontje.

“Wat er precies gebeurd is, ga ik niet zeggen. Dat is te cru op dit moment”, zegt advocaat Weenink van de vader. Duidelijk is wel dat de vader gedronken had op het moment van het misdrijf. Hij heeft zijn zoontje na het geweld in zijn wieg gelegd. De volgende morgen trof hij Jaydon dood aan in de wieg. De gewaarschuwde huisarts vertrouwde het niet en schakelde de politie in. Jaydon bleek aan hersenletsel te zijn gestorven en er was zichtbaar geweld gebruikt tegenover het kindje.

In eerste instantie waren zowel vader als moeder verdachte in de zaak. Justitie had al uit verhoren opgemaakt dat het zo goed als vaststond dat Rob verantwoordelijk was voor de dood van het kind. Toen beide partners samen en tegelijkertijd werden verhoord, bekende de man volledig.

Vandaag wordt Jaydon in Landgraaf gecremeerd. De vader zal daar niet bij zijn, mogelijk omdat justitie daar geen toestemming voor geeft. Bovendien heeft Jaydons moeder al te kennen gegeven de relatie te verbreken en zou zijn aanwezigheid bij de crematie tot grote spanningen leiden. De moeder van Jaydon is weer bij familieleden thuis, maar is volgens haar advocaat ‘zeer zwaar aangeslagen’. Van Oppen: “Daar kunt u zich wel wat bij voorstellen. Toen ik haar voor het eerst bezocht in de cel zat ze in een hoekje naar een foto van haar kind te staren. Het was een zielig hoopje mens.”

Het gezin stond niet onder toezicht van jeugdzorg. In de Gatestraat waar ze wonen, stonden ze goed bekend.

door Theo Sniekers

LANDGRAAF – De zaak tegen de achttien mannen die verdacht worden van het stelselmatig aanvallen van homo’s op een ontmoetingsplaats bij de Brunssummerheide, gaat in april zeker vier of vijf dagen duren. “He wordt een megazitting”, zegt officier van justitie Wim Smits.

Elf van de achttien verdachten, die op één na allen uit Landgraaf komen, zijn minderjarig. Hun zaak zal achter gesloten deuren plaatsvinden. Gisteren vond een eerste korten, formele zitting plaats. Verschillende advocaten van de zes meerderjarige verdachten die moesten verschijnen, wilden nog getuigen horen. Zoals strafpleiter Arthur Vonken, die de 21 jarige Landgravenaar T.D. verdedigt. Deze wordt, evenals zijn 18 jarige plaatsgenoot M.T.” onder meer verdacht van een poging tot doodslag op 16 september 2006. Ze reden, zo stelt het Openbaar Ministerie, met hun auto een man van de weg af met de bedoeling hem te doden. Volgens Vonken ontkent zijn cliënt niet bij een aantal zaken betrokken te zijn. Maar D. zou bij een aantal zaken door een veel getuigen zijn aangewezen als mededader, terwijl hij dat ontkent. Daar wil zijn advocaat die getuigen, veelal andere verdachten, over horen.

In totaal stemde de rechtbank in met het nogmaals horen van zeker vijftien mensen: verdachten en getuigen. Dat gebeurt voorafgaande aan het eigenlijk proces.

De rechtbank weigerde in te gaan op verzoek van de advocaat Serge Weening en Myria Pluijmen voor een zogenoemde Oslo-confrontatie. Een van de slachtoffers zou daarbij uit een rij van opgestelde personen hun cliënten eruit moeten pikken. Volgens de advocaten zijn die verdachten ten onrechte beschuldigd van het trappen en schoppen van slachtoffer, wiens auto ook werd aangereden. In navolging van de officier van justitie ziet de rechtbank de zin van een Oslo-confrontatie niet in. Ook het voorhouden van foto’s – een verzoek van Vonken – werd afgewezen.

Het OM legt de zes verdachten elk vijf of zes zaken ten laste. Ze worden onder meer beschuldigd van poging tot doodslag (maximaal 15 jaar cel), poging tot afpersing/diefstal met geweld en bedreiging.

DEN BOSCH/MAASTRICHT – Het hof behandelde drie weken geleden in hoger beroep de zaak tegen acht verdachten, uit Maastricht en omgeving, van de roofmoord op Pierre Collette. Uit het arrest in de zaken tegen Emrys H. en Santino S. blijkt dat het hof twee fasen onderscheidt in het geweld tegen Collette.

Bij de tweede fase waren alleen Tommy V. 28 en Jeffrey S. 24 betrokken. Zij waren in de auto van Collette meegereden naar de Sint Pietersberg V. zei op een gegeven moment dat hij niet wilde dat Collette hen later zou herkennen. Daarna probeerde de twee hem te wurgen door met een voet op zijn keel te gaan staan. Tenslotte stak V. hem met een mes in de borst.

Welke straf S. en V. zullen krijgen voor hun rol in de moord op Collette, is nog niet bekend. Het hof heeft het onderzoek heropend omdat de rechters in hoger beroep vinden dat de rapporten die gedragskundigen over deze twee verdachten hebben uitgebracht, niet volledig genoeg zijn. Nader onderzoek in het Pieter Baan Centrum moet meer duidelijkheid verschaffen over hun psychische gesteldheid.

Het hof vindt dus dat Emrys H. en Santino S. niet betrokken waren bij de tweede fase in het geweld tegen Collette. Dat verklaar de langere straffen. Daarnaast zijn nieuwe verklaringen van Tommy V. en Jeffrey S. van invloed geweest op de straf voor Emrys H. in hoger beroep. Zij namen, na het vonnis van de rechtbank, terug dat Emrys tegen het hoofd van Collette had getrapt alsof het een voetbal was. Ook acht het hof niet bewezen dat Santino S. Collette met een honkbalknuppel tegen het hoofd heeft geslagen.

Lesly H., in wiens kapsalon de plannen voor de carjacking werden gesmeerd, is in hoger beroep veroordeeld tot vijfenhalf jaar cel (een jaar minder dan bij de rechtbank).

Heler Johnny V. kreeg, net als bij de rechtbank, een jaar gevangenisstraf. Sarah H., een van de twee vrouwen die als chauffeur fungeerde, kreeg vijf maanden cel waarvan twee voorwaardelijk. Tenslotte was er een vrijspraak voor Maud P., van wie het hof niet bewezen acht dat ze wist van de plannen.

07-2005 – ‘Kracht is niet nodig voor verwurging’

door Annelies Hendrikx

MAASTRICHT – Fysieke kracht is niet nodig om iemand te wurgen.De sporen van een verwurging zijn ook niet altijd terug te vinden op of in het lichaam. Dat zei de patholoog van het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) gisteren voor de Maastrichtse rechtbank, die het onderzoek naar de ‘moordzaak-Nijswiller’ volgens sloot. De rechtbank doet 18 juli uitspraak. De vrouwelijke verdachte in deze zaak, de 36 jarige Chinese Ming, pleegde in januari van dit jaar zelfmoord in de gevangenis. In eerste instantie ontkende zij iets met de dood van haar vriendin Cha 45 te maken hebben. Cha’s lichaam werd in oktober 2004 gevonden in een koffer in een maïsveld in Nijswiller. Daar heeft het enkele weken gelegen. Vlak voor haar zelfmoord bekende Ming plotseling haar vriendin gewurgd te hebben. Duidelijke wurgsporen werden bij de sectie van het lichaam evenwel niet gevonden. Maar, zoals de patholoog gisteren getuigde, dat wil nog nie zeggen dat er geen verwurging heeft plaatsgevonden.

“Geweld op de hals”, zei hij. “En je hoeft daar ook niet sterk voor te zijn.” De twee vriendinnen, die illegaal in Nederland verbleven, hadden eind september ruzie over geld. Het openbaar ministerie vroeg de rechtbank in maart al de enig overgebleven verdachte, de 36 jarige Gang L uit China, vrij te spreken van moord dan wel doodslag. Officier van justitie C. Ament gaat er inderdaad van uit dat Ming haar vriendin heeft gedood en dat L. er niets te maken had. Wel heeft hij Ming geholpen het lijk weg te maken, aldus Ament. Daarvoor eiste zij twee jaar celstraf tegen hem. Even overwoog de rechtbank de advocaat van Ming S. Weening, te gijzelen omdat hij weigerde een getuigenis af te leggen over zaken die zijn cliënte hem had ‘verteld.’

Gisteren besloot de rechtbank daar toch vanaf te zien. Als L., die illegaal in Nederland verbleef, zijn eventuele straf heeft uitgezeten loopt hij grote kans uitgewezen te worden naar China. Zijn advocaat G. van Tilborg gaat proberen daar een stokje voor te steken, omdat volgens hem het risico bestaat dat zijn cliënt daar nogmaals terecht moet staan.

Pierre viel in handen van gewetenloze jongeren

Wat begon als een ‘gewone’ autodiefstal, eindigde in de gruwelijke en gewelddadige moord op de 31-jarige Pierre Collette. Een lynchpartij, noemt zijn broer de slachting. Tijdens de zitting ontkennen de acht verdachten continue de feiten. Maar één feit kan niemand ontkennen: Pierre stierf een zinloze dood op de Maastrichtse Sint Pietersberg.

Op de avond van 28 juli 2004 zitten vijf jongens bij elkaar in de kapsalon van een van hen: Tommy 17, Lesly 25, Santino 20, Jeffrey 22 en Emrys 20. De jongens gebruiken cocaïne en bekokstoven een crimineel plan: een dure auto stelen om die vervolgens te verkopen. En waar kun je beter een auto jatten dan op de plaatselijke homo-ontmoetingsplaats? Immers, grote kans dat bezoekers van die plek niet naar de politie stappen. uit schaamte, of omdat ze niet voor hun geaardheid willen uitkomen. Een ‘onschuldige plan’, vinden de knapen. Maar er gaan wel een honkbalknuppel en een mes mee…

De 31 jarige Belg Pierre Collette is een regelmatig bezoeker van de Maastrichtse homo-ontmoetingsplaats Keelbus. ook op de 28ste juli is hij er. Net als Maud 25 en Sira 23, die zich als chauffeurs bij de vijf jongens hebben gevoegd. Op de Keelbos valt het ook van de jongelui op de kleine Belg. Hij rijdt een grijze metallic Volvo XC90. Zo’n luxe auto moet wel goed geld opleveren.

Om duidelijke redenen wordt het oorspronkelijk plan, Collette uit de auto trekken, sleutels jatten en ervandoor gaan, gewijzigd. Jeffrey en Tommy zullen Collette verleiden. of beter gezegd: doen alsof. “Als hij zijn broek laat zakken, pakken we zijn sleutels af.” Ze lokken hem mee naar de Sint Pietersberg, een rustige plek waar ze zogenaamd de herenliefde zullen bedrijven. Jeffrey en Tommy stappen bij hun slachtoffer in de auto, de anderen volgen op afstand.

Fatale messteken in de borst

Om het verleidingsspel zo echt mogelijk te laten lijken, ontbloot Jeffrey zijn bovenlichaam. Collette kijkt erin te trappen, maar dan gaat het mis. Als de twee hem zijn sleutels willen ontfutselen, verzet hij zich. Jeffrey werkt hem tegen de grond en slaat met zijn vuisten op zijn achterhoofd. Maar Collette weet zich los te rukken en rent weg. Santino, die in de auto op wacht heeft gezeten met de knuppel, rent nu achter Collette aan. hij slaat fanatiek op hem in. Zo hard dat de knuppel breekt, hoewel Santino later zelf zal verklaren dat hij hem op de grond heeft stukgeslagen. Tommy zegt er echter over: “Ik hoorde doffe klappen en ik hoorde Pierre hard schreeuwen.” Zelfs als Collette schreeuwend op de grond ligt, blijft Santino slaan.

Ook Emrys is er nu bijgekomen, hij schopt Collette tegen het hoofd, volgens het relaas van de advocaat generaal. Maar dat ontkent de advocaat van de jongen tijdens de rechtszitting. Jeffrey zet vervolgens zijn voet op Collectes keel. Zelf zegt hij later dat hij daarmee alleen ‘geduwd’ heeft, maar één van de botjes in het strottenhoofd van Collette is gebroken, blijkt later uit sectie.

Het is Tommy die zich realiseert dat ze Pierre niet zo achter kunnen laten. Hij zou ze weleens kunnen herkennen later. Tommy pakt een mes en Jeffrey moedigt hem aan te steken. Hoewel hij het zelf ontkent, is het volgens de rechtbank Tommy die Collette de twee fatale messteken in de borst toedient. Collette wordt onherkenbaar verminkt achtergelaten op de Sint Pietersberg. Beroofd van zijn auto, horloge, portemonnee en van zijn leven…

De jongens schakelen de vaste heler van de groen in – Johnny – om de auto te verkopen, wat ze 2500 euro oplevert. Tijdens rechtszitting verklaart de ene na de andere advocaat van de acht verdachten dat het allemaal niet zo bedoeld was en dat hun cliënten van streek en zelfs in paniek waren na het geweld. Maar na afloop van de gruwelijke moord gaat de groep terug naar de kapsalon: napraten en nog wat cocaïne gebruiken.

Een dag later wissen ze de sporen. Maar wat vooral onvoorstelbaar is: niemand belt een hulpdienst, al was het maar anoniem. Ook niet als de familie van Collette de media inschakelt in de hoop aanwijzingen te krijgen over de verdwijning van Pierre. Johnny toont zich na de moord het brutaalst. Hij belt de familie en wil ze wel de vindplaats van hun geliefde Pierre vertellen, in ruil voor 20.000 euro.

‘Brutaal, gewetenloos, laf’ en ‘met buitensporig veel geweld om het leven gebracht’ zijn termen die tijdens deze zaak in hoger beroep vallen. Toch zijn de straffen die nu worden geëist lager dan die in de eerdere rechtszaak. Voor Maud wordt zelfs vrijspraak geëist. Het gerechtshof acht bewezen dat zij pas wist van het misdrijf nadat het had plaatsgevonden.

De broer van Collette kan alleen maar verbijsterd nee schudden tijdens het hele proces. Het enige moment dat hij van houding verandert tijdens de uren durende zitting is als de verdachten aan het woord komen. Dan buigt hij voorover en slaat zijn handen over zijn oren. Hij kan of wil de spijtbetuigingen van de moordenaars van zijn broer niet aanhoren.

Een van de advocaten noemt in zijn pleidooi de situatie waarin zijn cliënt is geraakt ‘de pech van zijn leven’. Maar als er iemand de pech van zijn leven heeft gehad is het Pierre Collette. Aan zijn leven kwam een gruwelijke en veel te vroeg einde, alleen vanwege zijn auto.

Deze week volgt de uitspraak.

door Annelies Hendrikx

MAASTRICHT – Tegen “klassieke huurmoordenaar” Harold R. (38) uit Heerlen is gisteren voor de Maastrichtse rechtbank achttien jaar cel plus tbs met dwangverpleging geëist wegens de ‘kofferbakmoord’ op Ger Douven (51) uit Schinveld.

Zijn vriendin Marie-José P. (41) uit het Belgische Opgrimbie, die voor het moordwapen zorgde en bij de moord aanwezig was, hoorde elf jaar cel tegen zich eisen. Beroepsmilitair R. heeft bekend Douven exact twee jaar geleden – 12 maart 2003 te hebben doodgeschoten in opdracht van Douvens vriendin Rhonda K (27). Hij kreeg daar 13.5000 euro voor. “Geld was zijn enige motief”, aldus officier van justitie P. Bruinen. “Hij kende het slachtoffer helemaal niet. Hij is zéér koelbloedig te werk gegaan.”

Hij had op de dag van de moord twee vuurwapens bij zich. Toen het eerste haperde, raakt hij niet in paniek, maar pakte het tweede. Hij schoot enkele malen en gaf Douven uiteindelijk een nekschot “omdat ik medelijden met hem kreeg”. Vlak na de moord werd hij als militair uitgezonden naar Bosnië, waar hij als “zeer evenwichtig” te boek stond, aldus de officier, die twijfelde aan R.’s gewetenfunctie. Zij vroeg de rechtbank te bevelen dat R. – die in mei 2004 in Bosnië werd aangehouden – twee derde van zijn celstraf uitzit voordat hij naar een tbs-kliniek wordt overgebracht.

Het verkoolde lichaam van Ger Douven werd op 12 maart 2003 gevonden in kofferbak van een uitgebrande auto bij Puth-Schinnen. De als gewelddadig bekend staande Douven was op dat moment op proefverlof uit de gevangenis, waar hij drie jaar uitzat wegens drugshandel. Hij zou zijn vriendin stelselmatig mishandelen. Rhonda K. kwam via vriendin Tiny H. (48) en Tiny’s zoon Roy H. (31) in contact met Harold R. officier Bruinen eiste gisteren negen jaar gevangenisstraf tegen Roy. Diens vriendin Andrea van der K. (24) hoorde eerder al vier jaar eisen. Maandag komen officier van justitie en advocaten aan het woord in de zaken tegen Rhonda K. en Tiny H. De rechtbank doet 25 maart uitspraak.

In de zaak van hoofdverdachte Harold R. wordt dat waarschijnlijk een tussenvonnis. R.’s raadsman C. Korvinus gaat ervan uit dat er een nieuwe psychiatrisch onderzoek wordt gelast naar de geestvermogens van zijn cliënt. De rapportage van de psychiater die er nu ligt, werd door Korvinus met de grond gelijk gemaakt. De psychiater werd deze week ter zitting gehoord, omdat ook alle andere advocaten grote vraagtekens zetten bij haar rapportages. “Mevrouw heeft mij geïmponeerd door haar ondeskundigheid”, aldus Korvinus.

Ook de rechtbank toonde zich kritisch over het werk van de psychiater. De psychiater stelt vast dat Harold R. een ‘anti-sociale persoonlijkheid met narcistische trekken heeft, een kwalificatie die volgens haar vroeger werd samengevat met de term psychopaat. De stoornis is onbehandelbaar en het risico dat R. weer geweld pleegt, zeer groot, concludeerde zijn.

Volgens Korvinus, die de eis kwalificeerde als zijnde “buiten alle proporties”, was het doodschieten van Douven helemaal geen kille huurmoord. “De angst die de anderen hadden voor Ger Douven is overgedragen op R. Hij behandelde als militair: het was ‘hij of ik; “.

MAASTRICHT – Tegen twee van de vier verdachten van de doodslag op de 77 jarige Arnold Vink uit Brunssum zijn gisteren voor de Maastrichtse rechtbank celstraffen geëist van respectievelijk een jaar en drie jaar.

De ‘pantoffelmoordzaak’ Vink droeg slechts één pantoffel toen hij op 10 maart dood werd gevonden, de andere is spoorloos, werd achter gesloten deuren behandeld, omdat de verdachten minderjarigen van 15 en 17 jaar zijn.

Officier van justitie W. Smits eiste een jaar jeugddetentie tegen de 15 jarige verdachte, waarvan twee maanden voorwaardelijk. Tegen de 17 jarige eiste hij drie jaar, waarvan één voorwaardelijk. Hij vroeg de rechtbank deze jongen volgens het volwassenenstrafrecht te straffen. Mocht de rechtbank besluiten toch het jeugdstrafrecht toe te passen, dan luidt de eis van het openbaar ministerie twee jaar jeugddetentie met acht maanden voorwaardelijk. Twee jaar is de maximum gevangenisstraf volgens de jeugdstrafrecht.

Komende woensdag moeten de andere twee verdachten, onder wie de eveneens 17 jarige hoofdverdachte, voorkomen. De zaken worden alle vier apart behandeld. Alle vier de verdachten is primair ‘diefstal met geweld met de dood tot gevolg’ ten laste gelegd.

De 17 jarige hoofdverdachte woonde enkele huizen bij Vink vandaan. Hij heeft bekend de man te hebben neergestoken. De hoofdverdachte had op 5 maart al ingebroken bij zijn buurman en zou bij die gelegenheid op een bankafschrift hebben gezien dat Vink een aanzienlijk bedrag op zijn rekening had staan. Dat zou voor hem reden zijn geweest enkele dagen later met drie vrienden terug te gaan in een poging de man zijn pincode te ontfutselen. Volgens de hoofdverdachte bleven twee jongens buiten op de uitkijk staan, terwijl hij zelf en een 22 jarige kompaan naar binnen gingen. De jongens die op de uitkijk zouden hebben gestaan, stonden gisteren terecht. De rechtbank maakt pas bij de uitspraak over twee weken bekend of de 17 jarige verdachte volgens het volwassenen strafrecht wordt veroordeeld.

Page 2 of 2 1 2